به گزارش سینماخانه؛ پرنیا صادقی، یکی از بازیگران نمایش «خاله قزی و جری موشه»، از تجربه متفاوت حضورش در اولین کار کودک، چالش‌های اجرای ریتمیک و آواز، و انرژی خاص ارتباط مستقیم با تماشاگران خردسال می‌گوید؛ تجربه‌ای که به گفته خودش، اعتمادبه‌نفس تازه‌ای برایش روی صحنه به‌همراه داشته است

چطور شد که برای بازی در نمایش «خاله قزی و جری موشه» انتخاب شدید و چه چیزی باعث شد این نقش را بپذیرید؟

یکی از چیزهایی که این نقش را برای من جذاب می‌کرد این بود که تا حالا کار کودک انجام نداده بودم و همین موضوع برایم تجربه‌ای متفاوت محسوب می‌شد. نقش همراه بود با چالش‌های بدنی، آواز و اجراهای ریتمیک، و این فرصتی بود تا خودم را در قالبی جدید روی صحنه ببینم.

اولین واکنشتان وقتی متن نمایش را خواندید چه بود؟

در ابتدا حس نوستالژی داشتم، چون داستان برگرفته از همان قصه «خاله‌سوسکه» است که خیلی از ما در کودکی شنیده‌ایم. اما اینکه داستان به امروز نزدیک می‌شد و حال‌وهوای مدرن پیدا می‌کرد و حتی قرار بود به هالیوود برسد، برایم جالب و بامزه بود.

تجربه همکاری با گروه کارگردانی و بازیگران دیگر چطور بود؟

تجربه بسیار خوبی بود. آقای مجابی و خانم آواره سال‌هاست در این حوزه فعالیت می‌کنند و من توانستم از تجربه‌هایشان استفاده کنم. فضای دوستانه و انرژی مثبت گروه هم باعث شد کار سریع‌تر و بهتر پیش برود. این صمیمیت پشت صحنه، روی صحنه هم منتقل می‌شود و برای من تجربه‌ای جذاب است.

نقشی که بازی می‌کنید چه ویژگی‌هایی دارد و چقدر با خودِ واقعی شما فاصله دارد؟

بخشی از ویژگی‌های نقش به من نزدیک است؛ ویژگی‌هایی که معمولاً دوستان صمیمی و آدم‌های نزدیکم در من می‌بینند، اما شاید افراد دورتر کمتر متوجه آن شده باشند. بعضی از اخلاق‌های شخصیت به خودم نزدیک است، اما به‌هرحال نقش فانتزی است و من برخی رفتارها را با بزرگ‌نمایی اجرا می‌کنم. سعی کردم فانتزی بودن نقش را با ویژگی‌های فردی‌ام ترکیب کنم تا شخصیت جذابی شکل بگیرد.

سخت‌ترین بخش ایفای این نقش چه بود؟

بخش ریتمیک نمایش برایم چالش‌برانگیز بود؛ اینکه باید آواز می‌خواندم و در عین حال دیالوگ‌های مهمی را همان‌جا منتقل می‌کردم. برای همین بخش زیاد تمرین می‌کردم.

آیا لحظه یا صحنه‌ای هست که برای شما خاص‌تر یا چالشی‌تر باشد؟

وقتی بچه‌ها نشسته‌اند و نگاه می‌کنند و گاهی وسط دیالوگ‌ها با ما صحبت یا همراهی می‌کنند، برایم خیلی جذاب است. هرقدر این تعامل بیشتر می‌شود، من بیشتر لذت می‌برم.

آیا اجرای نمایش کودک برایتان تفاوتی با نمایش بزرگسال دارد؟

در نمایش بزرگسال اگر تماشاگر وارد دیالوگ یا خط داستانی شود، ممکن است تمرکز بازیگر و ریتم کار به هم بریزد. اما در کار کودک این موضوع کاملاً متفاوت است و اتفاقاً من از این تعامل لذت می‌برم.

حضور در این نمایش چه تأثیری روی مسیر هنری‌تان گذاشته یا خواهد گذاشت؟

به نظرم این نمایش باعث شد اعتمادبه‌نفس بیشتری روی صحنه پیدا کنم و این برایم بسیار ارزشمند است.

اگر فرصت داشته باشید، دوباره در آثار کودک بازی می‌کنید یا به سمت تجربه‌های متفاوت می‌روید؟

من از کودکی عاشق دنیای دیزنی و کارتون‌های لایو اکشن بودم، بنابراین ژانر کودک و نوجوان برایم ناآشنا نیست. قرار نیست تمام مسیرم فقط کار کودک باشد، اما اگر داستان جذاب باشد، حتماً دوست دارم دوباره در این حوزه کار کنم.

چه نقش یا ژانری است که دوست دارید در آینده تجربه کنید؟

خیلی به آثار کلاسیک خارجی علاقه دارم و دوست دارم در آینده نقش‌هایی از نمایشنامه‌های کلاسیک را تجربه کنم.

اگر بخواهید «خاله قزی و جری موشه» را در یک جمله توصیف کنید، چه می‌گویید؟

«تهران – هالیوود»

بهترین بازخوردی که تا حالا از یک تماشاگر دریافت کردید چه بوده؟

اینکه بزرگ‌ترها بعد از تماشای نمایش می‌گویند کودکان خیلی لذت بردند و خودشان هم کنار بچه‌ها سرگرم شدند و داستان برایشان جذاب بوده، برای من بهترین تعریف و بسیار خوشحال‌کننده است.

چه پیام یا حسی را دوست دارید تماشاگر بعد از دیدن نمایش با خود ببرد؟

ما سعی کردیم پیام‌های مثبت را بدون نصیحت مستقیم، و از طریق رفتارهای شخصیت‌ها چه مثبت و چه منفی نمایش دهیم. دوست دارم بچه‌ها در ناخودآگاهشان به این موضوع‌ها فکر کنند و آن‌ها را با خود ببرند.

سینماخانه / سهیلا انصاری