«پروانه»، در واقع برداشتی است از فیلم جزیره شاتر که فیلمساز درصدد است تا با المان ها و به کارگیری برخی عناصر به نوعی نسخه ای ایرانی و آداپته شده را عرضه کند. باوجود برخی اجزای ساختاری بصری از جمله طراحی صحنه و نور و رنگ چشم نواز؛ کلیت فیلم با نوعی گسست در شکل روایت روبه رو است و بی دلیل از میانه ها تغییر ژانر هم می دهد بدون آنکه زمینه های این امر برای بیننده جابیفتد. ساخت فیلمی با درونمایه جنایی بدون زیست مرتبط کارگردان و شناخت عمیق حال و هوای آن ناممکن است. «پروانه» مبهم است و این ابهام نه از روی نیاز بلکه ناشی از نارسایی در روایت با پیچیدگی های ساختگی است که دستش را در همان دقایق اولیه برای تماشاگر رومی کند. فیلمبرداری تظاهر آمیز و بازی های اغراق آمیز جایی در ساختار فیلم ندارد و لطمه زننده است.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی