به گزارش سینماخانه؛ «دختر پری خانم» همان چیزی است که از معتمدی انتظار میرفت تا در ادامه سبک آثار پیشین اش، بسازد. بازیگوشی معتمدی حالا به امضای او تبدیل شده که با حضور خودش جلوی دوربین تکمیل می شود و به غنا و پختگی رسیده است. «دختر پری خانم» در نیمه اول میرفت تا حدی دچار مطول گویی شود اما معتمدی به درستی در نیمه دوم و باحضور مرضیه برومند سیر روایت را تغییر می دهد تا فیلم اش را جان تازه ای ببخشد. دختر پری خانوم در مرز بین واقعیت و خیال حرکت می کند و این یکی از نکات مثبت اثر است. در سینمای ایران ساخت چنین فیلم هایی معمولاً ریسک محسوب می شود و مخاطبان غالباً واکنش هایی صفر و صدی به آن خواهند داشت و در این فضا پیگیری ایده های شخصی برای یک فیلمساز امتیاز محسوب می شود. یکی از نکات جالب توجه فیلم، پایان بندی آن است که به نوعی تحقق یکی از نریشن های خود فیلمساز، پیرامون داشتن امید است. در «دختر پری خانم» معتمدی عناصر مختلف نظیر بازی، صحنه، صدا و … را اندازه اثر به کار گرفته است که سهم مهمی در عدم حرکت به سمت تصنعی شدن داشته است. فیلم معتمدی بر پایه کنش های درونی و فضاسازی بنا نهاده شده و تعمداً از ایجاد یک پلات مشخص پرهیز می کند که انتخاب کپشن ها و یا پرده های نوشتاری نیز به جهت موکد ساختن چنین ساختاری است.
سینماخانه / حمید عبدالحسینی
نظرات