به گزارش سینماخانه؛  این بار هم کاظم دانشی دل مشغولی اش را در درام های دادگاهی و در فیلم «زنده شور» ادامه می دهد و اینجا به غنای قابل قبولی از نظر اجرایی دست یافته است. فیلم از حیث بازی بازیگران و فیلمبرداری منسجم است ‌و شروع محکم و تأثیرگذاری دارد اما در میانه ها به جهت وجود کاراکترهای متعدد و اصرار بر پرداخت هرکدام از داستانک ها با نوعی اطاله روبرو می شود. تمرکز فیلمساز بر برخی موقعیت های احساسی که قرابت چندانی با اصل ماجرا ندارند و پیدا است که به جهت ایجاد فضای دراماتیک الصاق شده اند؛ فیلم را از مسیر خود منحرف می‌کند به نحوی که حجم بالای فشار روانی ناشی از این تاکیدات می تواند به خطر پس زدن تماشاگر منجر شود و بهتر می بود در برخی قسمت‌ها جایی جهت تنفس و بازیابی احوال تماشاگر نیز تعبیه شود. یکی دیگر از تکنیک های کارگردان این است که برای پوشیدن خلأهای ناشی از پردازش کاراکترها از مجموعه ای بازیگران باتجربه و نام آشنا ولو در نقش‌های کوتاه بهره گرفته که توانسته اند تا حدی به کاراکترها عمق ببخشند و از سطح عبور نمایند. لحن دوگانه فیلم در موضع گیری برله و یا علیه موضوع قصاص با پایان بندی فعلی نوعی ضعف محسوب می شود و از شدت تأثیرگذاری چنین اثری می کاهد.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی