توقفگاه
به گزارش سینماخانه؛ در فیلم «کافه سلطان»، اتمسفر (کافه - رستوران بین راه) به خودی خود برای طرح قصه و ساخت یک فیلم سینمایی جذاب است و فیلم هم تا حدی توانسته از ظرفیت های چنین لوکیشن و موقعیتی بهره بگیرد و تماشاگران را باخود همراه سازد. نکته منفی بزرگ از دل شخصیت پردازی بیرون میزند جایی که فیلمنامه نویس به جای رفتن به درون آدم ها و پردازش عمیق حال و احوال آنها صرفاً به ارائه گزارشی رو بنا از آنها و نحوه زیست شان بسنده می کند. این نقیصه در مورد کاراکتر زن محوری یعنی مهتاب (علی رغم تلاش قابل تقدیر آزینا حاجیان) به اوج خود می رسد و مشخص نیست چرا از آن پرهیز دارد و در عوض کارگردان سعی کرده با انتخاب نماهای درشت این مشکل را جبران کند اما این ایده تصویری بدون آن پرداخت، جوابگو نیست. در نتیجه با تعدادی آدم رو به رو هستیم که در حد تیپ باقی مانده اند و حتی معدود دفعات (مونولوگ پسر خانواده در بیان عقده ها) بیشتر جنبه غلو آمیز و گل درشت می یابد تا عمیق و درونی. با این همه لحن فیلم از یکدستی قابل قبولی بهره مند است و در همراه ساختن مخاطب با دیدن همین شکل گزارش گونه از موقعیت آدم ها موفق است.
سینماخانه / حمید عبدالحسینی
