ارسلان امیری با پیشینه قابل توجهی در حوزه نگارش فیلمنامه این بار در مقام کارگردان نخستین فیلم بلند سینمایی اش را روانه جشنواره نموده است. فیلمی در قالب ژانر وحشت که تا حد قابل قبولی قواعد این گونه را رعایت می نماید و حتی در برخی قسمت ها با افزودن پیرنگ های دیگر از جمله یک رابطه عاشقانه به ایجاد توازن در بستر روایت قصه پرکشش خود می پردازد. موسیقی یکی از نمونه ای ترین مشخصه های این فیلم است که به دور از هرگونه اغراق به خوبی بازتاب دهنده فضای اثر در مولفه های ژانر و حتی در پاره ای موارد سنت شکنی در آن می باشد. فیلم اگر چه در بخش پایانی با کاستی هایی مواجه می شود و ریتم و ضرب‌آهنگ لازم به ویژه در نیمه اول را ندارد اما به مدد اجرای موفق امیری خاصه در دکوپاژ و تقطیع نماها و همچنین طراحی میزانسن هایی متناسب با حال و هوای اثر (ژانر و جغرافیای لوکیشن) باعث می شود فیلم همچنان سرپا و قابل پیگیری باقی بماند. یکی دیگر از توفیقات زالاوا دستیابی به یک مجموعه متوازن از بازی ها میان افراد نام آشناتر همچون نوید پورفرج در نقشی متفاوت از آثار پیشین اش و نیز هدی زین العابدین با سایر بازیگران دیگر است. اینجا، هم انتخاب ها مناسب کاراکترها است و هم نوع هدایت و بازی ارائه شده کاملاً منطبق بر نیازهای پرسوناژهای فیلم و کارکردهای آنها در ساختمان و کلیت اثر است.

زالاوا برای گام نخست در حوزه سینمای داستانی، فیلم سختی است: جغرافیای بومی (غیر شهری)، ژانر وحشت، تعدد کاراکتر و موقعیت، فضاسازی و … فقط تعداد معدودی از مواردی است که موید دشواری های تولید و اجرای چنین اثری آن هم در پهنه شرایط تولیدی سینمای ایران است اما امیری با نگاهی معقولانه و فکر شده به اجزای مختلف اثر چه در فیلمنامه و علی الخصوص اجرا به دستاورد قابل تاملی در تولید نخستین فیلمش نائل گردیده به طوریکه می توان زالاوا را یک نمونه موفق در خیل محدود تولیدات سینمای ایران دراین گونه محسوب نمود.
سینماخانه / حمید عبدالحسینی