به گزارش سینماخانه و به نقل از پایگاه اطلاع رسانی سیما، گفتگو با یوسف صیادی در این برنامه با اجرای مسعود روشن‌پژوه و همکاری سلیم خاطرخواه (عروسک برنامه) صورت گرفت.

در ابتدای گفتگو، سلیم خاطرخواه با خواندن ترانه‌ای کُردی با نام “یوسف صیادی” باعث شد این بازیگر طناز کشورمان بگوید: آدم از سلیم خسته نمی‌شود هرچند اعصابش خرد می‌شود. نشانه آن هم این است که الان بیش از چندساعت است که در حال خواندن این ترانه با نام من است.

یوسف صیادی درخصوص علاقه‌اش به حرفه نمایش گفت: اولین فیلمی که در سینما دیدم اثری از بازیگر کمدین (نورمن ویزدوم) بود که “شیرفروش” نام داشت. در آن زمان، همه حاضرین در سالن سینما در حال تماشای فیلم بودند و می‌خندیدند ولی نگاه من به صورت مردمی بود که شاد هستند و می‌خندند و همین امر جرقه‌ای شد تا دوست داشته باشم در آینده، حرفه‌ای را انتخاب کنم که باعث خنده بر لب آوردن و شاد کردن مردم باشد.

وی اضافه کرد: دومین علتی که انگیزه مرا قوی‌تر کرد، علاقه‌مندی‌ام برای شرکت در گروه تئاتر مدرسه‌ام بود. آن زمان معلمی داشتیم به نام آقای گرشتاسبی که هشت نفر را برای گروه تئاتر مدرسه انتخاب کرد و من مشتاق بودم در آن تیم باشم، چون انتخاب نشدم بعد از مدرسه، پشت در اتاقی که به بچه‌ها تکلیف روز بعد برای تئاتر را می‌دادند، ایستادم و متوجه شدم تکلیف آنها، آوردن صدای آبشار است که روز بعد باید به همراه داشته باشند. من هم منزل رفتم و این تکلیف را با  ضبط‌های دو کاسته آن زمان توسط یک قابلمه در حمام و باز کردن شیر آب داخلش ضبط کردم. روز بعد، وقتی معلم از بچه‌ها تکلیفی که گفته بود را خواست، هیچ کس انجام نداده بود و من پیروزمندانه گفتم “من انجام داده‌ام”. همین امر باعث ورودم به گروه تئاتر مدرسه شد ولی داستان به همینجا ختم نشد چون نقشی برای بازی به من نمی‌دادند، من هم با توجه به میزان علاقه‌ام به این حرفه، از یک کلمه دیالوگ در تئاتر شروع کردم و کم‌کم برای خودم نقشی درست کردم؛ بدین ترتیب که با نِی یادگاری پدرم به دیالوگها، نواختن نی را هم اضافه کرده و مجموع کارم به ۱۵ دقیقه رسید. اتفاقاً کار به حدی جالب شد که در منطقه از آن تقدیر بعمل آمد و گروه تئاتر مدرسه، لوح تقدیر هم دریافت کرد. تمام اینها انگیزه مرا برای رفتن به حرفه نمایش در آینده تقویت کرد.
وی درخصوص میزان علاقه‌اش به نواختن ساز گفت: من با توجه به خانه‌نشینی‌هایی که کرونا باعث شد، فرصتی پیدا کردم تا با سازی که در خانه داشتم، آشتی کرده و از پارسال به نواختن ساز مشغول شوم، ادعایی در زمینه خوانندگی ندارم و درخصوص صدایی که از من منتشر شده باید بگویم، در یک فضای دوستانه به استودیوی دوستم دعوت شده و به خواندن مشغول شدم، قرار هم نبود منتشر شود ولی متأسفانه شد..‌.

یوسف صیادی در پاسخ به سؤال سلیم خاطرخواه درخصوص خاطره فوتش، گفت: دوستان محبت دارند و گاهی شوخی‌هایی می‌کنند. یوسف تیموری اطلاعیه‌ای منتشر کرده بود و هماهنگی‌های لازم برای حضور  دویست، سیصد نفر در تالار وحدت را فراهم کرده بود که “یوسف صیادی به رحمت خدا رفته” و دوستان هم با من تماس می‌گرفتند و شوکه می‌شدند. به نظر من، خاطرات اینچنینی هم باعث تلنگر است و هم خاطره‌ساز می‌شود.

این کمدین محبوب کشورمان درخصوص عیادت از بیماران کرونایی در زمان شیوع شدید این بیماری گفت: من در آن دوران دیدم مردم باید شاد باشند در نتیجه تنها کاری که از من برمی‌آمد این بود که با سازم در میان بیماران کرونایی حضور داشته باشم و به آنها روحیه دهم و این کار را انجام دادم. به اعتقاد من اگر واژه “عشق” در زندگی انسانها جاری شود، کشور ما و کل جهان گلستان می‌شود.

برنده فصل چهارم برنامه “جوکر” در پاسخ به سؤال مجری برنامه درخصوص “سنت نوروز” خاطرنشان کرد: من به سنت‌ها پایبندم و به آنها احترام می‌گذارم چون به نظرم سنت‌ها، ما را به گذشته پیوند می‌دهد. نوروز هم از سنت‌های قدیم ایرانیان است و وقتی نوروز می‌آید، یعنی همه چیز در حال نو شدن است. من سنت خانه تکانی را هم دوست دارم و در کارهای منزل کمک می‌کنم ولی اهل ظرف شستن نیستم و کارهای فنی هم انجام نمیدهم، نهایت انجام دادن کار فنی برای من، وصل کردن لامپ است. در مورد آشپزی هم علاوه بر نیمرو و املت، قلقی در درست کردن کباب تابه‌ای دارم که هرکس آن را امتحان می‌کند، انگشتان دستش را هم می‌خورد.

یوسف صیادی درخصوص آرزویش در سال جدید گفت: اول اینکه امیدوارم در سال جدید، مردم کشورم شاد باشند و بدانید اگر هر شخصی، حال خودش خوب باشد، این توان را خواهد داشت که حال اطرافیانش را نیز خوب کند. دوم اینکه ما کرونا را پشت سر گذاشته‌ایم، هرچند موج‌های ششم، هفتم، هشتم، نهم و دهم ممکن است در راه باشد ولی بهتر است مراقب باشیم و مراقبت کردن را فراموش نکنیم.