به مناسبت روز خبرنگار
هر بار که سالن تاریک سینما با بالا رفتن تیتراژ پایانی روشن میشود، کارِ تماشاگر به پایان رسیده است. اما برای خبرنگار، منتقد و نویسنده سینمایی، تازه این آغاز ماجرا است. سینما بدون بازتاب، بدون تحلیل و بدون پرسشگری، شبیه به اتاقی تاریک است که پنجره ای به بیرون ندارد.
خبرنگار رسانه سینمایی، صرفاً واسطه ای برای انتقال اخبار اکران یا گزارش های پشت صحنه نیست. او چشم بیدارِ جریانی است که تلاش می کند حقیقتِ پنهان در پسِ زرق و برق های قاب نقره ای را جست و جو کند. در دنیای امروز که رسانه ها گاه تحت سیطره روابط عمومی ها و مصلحت اندیشی های زودگذر قرار می گیرند؛ نوشتن از سینما شبیه به راه رفتن روی لبه تیغ است. نوشتن از فیلم هایی که ساخته می شوند، فیلم هایی که در محاق میمانند و آدم هایی که در سکوت، چرخ این صنعت را می چرخانند.
یک یادداشت سینمایی، یک گفت و گوی چالش برانگیز یا حتی یک خبر کوتاه از وضعیت معیشت بدنه صنف، میتواند مسیر نگاه یک فیلم ساز را تغییر دهد یا صدایی را که سالها شنیده نشده، به گوش همگان برساند. خبرنگار سینما بودن، یعنی زیستن در میان دو جهان: جهان رویاسازِ روی پرده و جهانِ واقع گرایانه و گاه تلخِ پشت صحنه.
در روز خبرنگار، به جای تقدیرهای تشریفاتی و تعارفات مرسوم، باید به یاد آوریم که سینمای ما بیش از هر چیز به صراحت، استقلال قلم و نگاهی عاری از تعارف نیاز دارد. یادمان باشد که سینما بدون مطبوعات آزاد و پویا، بخشی از حافظه تاریخی و قدرت نقد خود را از دست خواهد داد.
روز خبرنگار بر همه کسانی که با واژه ها به سینما جان میدهند و چراغ نقد و خبر را روشن نگه میدارند، مبارک باد. به امید روزهایی که قلم ها آزادتر بنویسند و سینما، واقعی تر نفس بکشد.
سینماخانه / حمید عبدالحسینی
