به گزارش سینماخانه؛ آیا تنهایی، زندان بزرگ تری از دیوارهای بتنی و سیم خاردارها است؟ فیلم کوتاه «این تماس از زندان برقرار شود» به نویسندگی و کارگردانی محسن اردستانی و تهیه‌کنندگی حسین محمدی، دقیقاً بر همین نقطهٔ بحرانی دست می گذارد؛ اثری که با پرهیز از افتادن در دام کلیشه های مرسوم ژانر زندان، تلاشی است برای واکاوی نیاز بنیادین انسان به «شنیده شدن».
داستان پیرامون یک تماس تلفنی از زندان و تقاطع زندگی دو سوی آن دیوارهای بازدارنده شکل می‌گیرد. اردستانی در نخستین گام های جدی ساختاری خود، هوشمندانه از نزدیک شدن به فضاهای گل درشت و اروتیک سطحی پرهیز کرده و تمرکز خود را معطوف به خلق فضا، تنش دراماتیک ناشی از فاصله، و وزن کلمات در یک گفتگوی تلفنی پراسترس نموده است. بازی های کنترل شده بازیگران (با حضور چهره هایی چون عرفان ابراهیمی و پوریا سلطان زاده) به باورپذیری این فضای محدود کمک شایانی کرده است؛ فضایی که دوربین عارف نامور در آن با قاب بندی‌های سنجیده، حس محصور بودن در تنهایی را به مخاطب منتقل می کند.
با این همه، چالش اصلی فیلم های مبتنی بر گفتگوی تلفنی و تک موقعیت، خطر افتادن ریتم در پرده میانی است. «این تماس از زندان برقرار شود» نیز در لحظاتی نیازمند موج های تنش زای پویاتری در واکنش های کاراکتر زن بود تا تعادل میان دو سوی خط تلفن حفظ شود. با این وجود، هوشمندی کارگردان در الگوبرداری درست از فضاسازی های سینمای واقع گرای اجتماعی و پرهیز از اغراق های ملودراماتیک، به فیلم هویت مستقل و قابل دفاعی بخشیده است.
این فیلم را می‌توان تمرینی موفق و تجربه گرایانه در مسیر سینمای داستان گوی بلند دانست؛ اثری که یادآوری می‌کند گاهی یک صدای ناآشنا از آن سوی سیم، می‌تواند آیینه ای برای بازخوانی تمام ملال و انزوای زیسته آدم های بیرون زندان باشد.
سینماخانه / حمید عبدالحسینی
