یکی دیگر از تولیدات سازمان هنری رسانه‌ای اوج که به نظر می رسد بعد از چند فیلم حالا دیگر با فرمول هایی مشخص از چنین آثاری رو به رو هستیم: استفاده از کارگردانان جوان، انتخاب سال های آغازین انقلاب و نگاهی نقادانه و چالش برانگیز در مواجهه با آرمان ها و شعارها، برخی از موتیف های فیلم هایی از این دست را تشکیل می دهند که مصلحت نیز واجد همین مشخصه ها است. فیلم از حیث پرداخت دارای نکات مثبتی است و می کوشد ضمن وفاداری به رسالتی که برای خود تعریف نموده به جنبه های سینمایی نیز پایبند باشد که از آن جمله می توان به طراحی صحنه نزدیک به تاریخ مورد نظر، بازی های روان گروه بازیگران و تدوین در سر و شکل دادن به لحن و ریتم کارآمد برای چنین فیلمی است. با این همه مصلحت عاری از شعار نیست و در بخش هایی به این ورطه نیز می غلتد اما حتی با وجود چنین دیدگاه هایی می توان از آن به عنوان الگوی کم و بیش مناسبی جهت ساخت فیلم هایی سفارشی در سینمای ایران یاد نمود.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی