فیلم با ماجرای سرطان بازیگر جوان تئاتر شروع می شود و نا امیدی اش برای ادامه زندگی که در ادامه با همراهی همسرش امیدوارانه پیش می رود تا جاییکه برای دیدن یک کودک سرطانی مسیری طولانی را با دوچرخه رکاب می زنند.
ایده فیلم مناسب است و هدف فیلمساز برای القای امید کاملا مشخص است اما دیالوگ های فیلمنامه به خوبی پرداخته نشده است و در لحظاتی کلیشه ای و قابل پیش بینی می باشد. به عنوان مثال دیالوگ های پزشک فیلم برای امیدبخشی به بیمار تداعی کننده کلیپ های امیدبخشی است که به وفور در شبکه های اجتماعی دیده می شود.
با اینحال ریتم فیلم مناسب است و با انتخاب لوکیشن های متفاوت و قاب بندی و تصاویر جذاب مخاطب را با خود همراه می سازد. بازیگر نقش اصلی مرد در ایفای نقش چندان موفق نبوده و مخاطب با شخصیت وی به راحتی ارتباط برقرار نمی کند که البته فیلمنامه هم در این ضعف تاثیرگذار بوده است. امیدبخشی به عنوان هدف فیلمساز ارزشمند است و فارغ از دیالوگ های متوسط، در انتقال مفهوم موفق بوده است. در مجموع اگرچه ماهان ایرادات فنی فیلمسازی دارد به دلیل امیدبخشی و تصاویر چشم نواز برای نمایش بر پرده نقره ای، ارزشمند است.

سینماخانه/ حامد بهجتی