نمایش «افسانه‌ پرِ طلایی» به کارگردانی علی شاه‌صفی، تجربه‌ای رنگارنگ و خیال‌انگیز است که با داستانی پرکشش، بازی‌های دقیق و طراحی صحنه‌ای پویا، نه‌تنها کودکان و نوجوانان، بلکه بزرگسالان را نیز با خود همراه می‌کند و جهانی سرشار از احساس، خانواده و ماجراجویی می‌سازد.

این نمایش از آن دسته آثاری‌ است که به‌ خوبی نشان می‌ دهد تئاتر کودک و نوجوان می‌تواند فراتر از سرگرمی صرف باشد و برای مخاطب بزرگسال نیز تجربه‌ ای تازه و قابل احترام رقم بزند. علی شاه‌صفی در این اثر، دنیایی خیال‌انگیز اما ریشه‌دار در مفاهیم خانوادگی خلق کرده که نه‌تنها کودکان را با خود همراه می‌کند، بلکه بزرگسالان را نیز به تأمل و لذت می‌رساند.

در مرکز روایت، رابطه پدر خانواده و دخترانش قرار دارد؛ رابطه‌ای صمیمی، قابل لمس و کاملاً باورپذیر. این نمایش، تفاوت‌های تربیتی درون یک خانواده را با جزئیاتی دقیق و گفت‌وگوهایی درست به تصویر می‌کشد: دو دختر که دل‌مشغول ظاهر، دارایی و جلال دنیا هستند و آنا که با نگاهی عمیق‌تر، اهل کتاب، خرد و هدف‌گذاری است. درخواست آنا برای «پر طلایی» در برابر خواسته‌های سطحی خواهرانش، نقطه‌ عزیمت داستانی‌ست که جهان اخلاقی نمایش را شکل می‌دهد.

بازی آنا از نقاط اوج نمایش است؛ بازیگری که با تسلط بر بدن، لحن و دیالوگ‌گویی، مسیری پرفراز و فرود را با چنان ظرافتی طی می‌کند که تماشاگر کوچک و بزرگ را به دنبال خود می‌کشاند. او در نقش نجات‌دهنده سرزمینی که به‌دست پادشاه سیاهی طلسم شده، حضوری سرشار از احساس دارد و شخصیتش به‌تدریج رشد می‌کند؛ رشدی که کاملاً طبیعی و قابل باور است.

بازیگر نقش پدر و ایوان را بر عهده دارد نیز با انرژی و صداقت روی صحنه ظاهر می‌شود. حس پدرانه، احترام، نگرانی و محبت در رفتار و نگاه او مشهود است و به ستون احساسی نمایش بدل می‌شود؛ ستونی که به استوارشدن روابط خانوادگی در درام کمک شایانی کرده است.

یکی از امتیازهای بزرگ «افسانه‌ پر طلایی»، طراحی دکور پویا و در حال تغییر آن است. هر صحنه با ایده‌ای تازه و طرحی منحصر به‌فرد شکل می‌گیرد و همین موضوع باعث می‌شود فضای نمایش همواره زنده، متحرک و جذاب بماند. المان‌های صحنه نه‌تنها از عناصر زیبایی‌شناسانه برخوردارند، بلکه کاملاً کاربردی و باورپذیرند و برای کودک و بزرگسال پلی میان خیال و واقعیت می‌سازند.

گروه حرکت از بخش‌های درخشان نمایش است؛ حرکاتی هماهنگ، طراحی‌شده و چشم‌نواز که فضا را دگرگون می‌کند و لایه‌ای جدید به بیان داستانی می‌افزاید. آواهای تولیدشده توسط این گروه در لحظه‌های حساس، سکوت صحنه را می‌شکند و ضرباهنگی احساسی می‌سازد که تأثیر آن مستقیم بر دریافت مخاطب است.

در کنار همه‌ این‌ها، موسیقی زنده ساغر معین‌فرد روحی تازه به نمایش بخشیده است. ریتم موسیقی به‌درستی با حال‌وهوای هر صحنه هماهنگ بوده و فضایی لطیف، خیال‌انگیز و آرام ایجاد می‌کند. طراحی گریم نیز به‌خوبی با فضای فانتزی نمایش هم‌خوان است و از نظر بصری بر جذابیت اثر می‌افزاید.

در مجموع، نمایش «افسانه‌ پرِ طلایی» اثری کامل، زیبا و سرگرم‌کننده با لایه‌هایی تربیتی و انسانی است که نشان می‌دهد چگونه می‌توان برای کودکان قصه گفت اما دل بزرگسالان را نیز با خود همراه کرد. علی شاه‌صفی با این نمایش ثابت می‌کند تئاتر کودک می‌تواند جسور، چشم‌نواز، اندیشمندانه و در عین حال لذت‌بخش باشد.

سینماخانه / سهیلا انصاری