به گزارش سینماخانه؛ «نیم شب» فیلم موقعیت است که با تجمیع خرده روایت های یک حادثه در دل جنگل ۱۲ روزه شکل گرفته است، بنابراین دراماتیک نیست. شکل پرداخت مهدویان در «نیم شب» به سیاق مستند و تجربیاتش در این نوع سینما بنا نهاده شده است که برای چنین فیلمی انتخاب مناسبی است همین طور بهره گیری از بازیگران ناآشنا و بدون پیش زمینه که بتواند بر واقع گرایی مدنظر کارگردان بیفزاید. فیلمبرداری هم مثل بازیگری کاملاً در خدمت روایت فیلمساز حرکت می کند اما اشکال در این است که هر چقدر فیلمساز براین موارد متمرکز است در بخش فیلمنامه غفلت و کمبودهای چشمگیری خودنمایی می کند که بزرگترین آن ساده سازی است. ساده سازی در روایت، ساده سازی در ساخت استرس و اضطراب: موشک یا بمب عمل نکرده که به گفته مأمور امنیتی با انفجار خود می‌تواند تا ۵۰۰ متر موج انفجار ایجاد کند به موضوعی فرعی بدل می شود که پناه دادن بیماران در پارک همان حوالی را هم عادی سازی و امن جلوه دهد! از طرفی افراط در پرداخت برخی لحظات با واقع گرایی در تضاد قرار می گیرد و ماهیت شعارگونه و اغراق آمیزی دید می آورد. تاکید بیش از حد بر همدلی و همراهی کاراکترها با موقعیت و عدم وجود خطوط خاکستری حتی در کاراکتر نازی به عنوان یک بزهکار و یا فراموش کردن دارایی های دختر پرستار هم موارد مصداقی چنین رویکردی است. با این همه فیلم می تواند سند و تصویری باشد از یک دوره خاص از برهه به تاریخ معاصر ما جهت ثبت در تاریخ که سالیان بعد به آن ارجاع داد.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی