به گزارش سینماخانه؛ صحت به سیاق دو فیلم قبلی، اینجا هم در «استخر» درصدد است تا مفاهیم مدنظرش نظیر: تکرار، بهره گیری از حیوان (گاو)، به واقع رسیدن عناصر غیر واقعی نظیر سیگار، سکوت ها و مکث های طولانی و… در دل فیلم و قصه اش جای دهد. در سینمای مورد علاقه صحت قصه از دل لحظات معمول و مناسبات انسانی میان آدم ها شکل می گیرند و کمدی نیز بیشتر از آنکه برآمده از موقعیت باشد در داد و ستدهای کلامی و نگاه ها و مکث ها و لحن شخصیت‌ها بیرون می آید. اگر چه صحت در «استخر» نیز بر همان مدار حرکت کرده ولی در نهایت، فیلم نسبت به آثار پیشین او توقعات را برآورده نمی کند و مشکل اصلی، فیلمنامه کم رمق آن است. شخصیت‌ها پرداخت و عمق نمی یابند، داستان ابعاد مختلف ندارد و تخت و تک بعدی است و پراکنده گویی و تناقض ها بی هدف است و در یک کلام جهان اثر بنا نمی شود. با این حال فیلم به مدد خلق پاره ای روابط و برخی شوخی های کلامی و همچنین نگاه بصری کارگردان در دکوپاژ و میزانسن و نحوه قاب بندی تا حدی تعدیل می شود و می‌تواند مخاطب عام را با خود همراه کند. انتخاب فرزند کارگردان برای یکی از نقش های اصلی اگرچه ابتدا دور از ذهن می نماید اما هرچه در فیلم پیش می رویم به درست بودن آن پی خواهیم برد. انگار کارگردان مدل رابطه خود با پسرش را برای بسط دادن ارتباط پدر و پسر فیلمش الگوبرداری نموده است!

سینماخانه / حمید عبدالحسینی