سینمای ایران فقط در پایتخت ساخته نمی‌شود. در شهرهای کوچک و بزرگ، از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب کشور، فیلم‌سازانی فعالیت می‌کنند که هرکدام از زاویه تجربه زیسته خود به جهان نگاه می‌کنند. تفاوت‌های فرهنگی، اقلیمی، زبانی و اجتماعی این مناطق، ظرفیت بزرگی برای سینمای کوتاه ایجاد کرده است؛ ظرفیتی که دیده‌شدن آن می‌تواند به غنای روایت سینمای ایران کمک کند.

به گزارش سینماخانه و به نقل از ستاد خبری چهل و سومین جشنواره بین‌المللی جشنواره فیلم کوتاه تهران به نقل از خبرگزاری پانا؛ یکی از جنبه‌های قابل‌توجه چهل‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، حضور فیلم‌سازان و آثار برخاسته از شهرها و مناطق مختلف کشور بود. این حضور، اهمیت جشنواره را به‌عنوان محل تلاقی تجربه‌های گوناگون برجسته می‌کند؛ جایی که فیلم‌ساز شهرستانی می‌تواند در کنار همتای تهرانی خود قرار بگیرد و روایتش را در معرض دید مخاطبان و داوران بگذارد.

آمار ارسال آثار در بخش ملی، حضور گسترده فیلم‌سازان خارج از پایتخت را نیز نشان می‌دهد. از مجموع ۲۴۵۶ شرکت‌کننده، ۷۲۴ اثر از تهران و ۱۷۳۲ اثر از سایر شهرهای کشور ارسال شده بود؛ به این ترتیب حدود ۷۴ درصد آثار از خارج از تهران به دبیرخانه جشنواره رسیده و سهم تهران حدود ۲۶ درصد بوده است.در میان استان‌های کشور، پس از تهران، خراسان رضوی با ۳۰۸ اثر، اصفهان با ۱۷۴ اثر، فارس با ۱۶۰ اثر و خوزستان با ۱۴۷ اثر، گیلان با ۱۰۷ اثر بیشترین تعداد آثار ارسالی را به خود اختصاص داده‌ بودد. پس از آن نیز استان‌های، آذربایجان شرقی، کرمان، کرمانشاه، همدان، مرکزی و لرستان در رتبه‌های بعدی قرار داشتند.

البته ارزش تنوع جغرافیایی صرفاً به تعداد شهرهای حاضر در جشنواره وابسته نیست. مسئله مهم‌تر آن است که آیا این تنوع به تفاوت در روایت‌ها، شخصیت‌ها، فضاها و شیوه‌های نگاه نیز منجر شده است؟ آیا تجربه زندگی در مناطق مختلف کشور، از حاشیه شهرهای بزرگ تا روستاها و شهرهای کمتر دیده‌شده، توانسته جای خود را در تصویر سینمای ایران پیدا کند؟ پاسخ به این پرسش‌ها می‌تواند معیار دقیق‌تری برای سنجش دستاورد جشنواره باشد.

حضور فیلم‌سازان از شهرهای مختلف، یادآور این واقعیت است که سینمای ایران مجموعه‌ای از صداهای متکثر است. هرچه این صداها امکان بیشتری برای شنیده‌شدن داشته باشند، تصویر ارائه‌شده از جامعه ایران نیز کامل‌تر و زنده‌تر خواهد بود. دستاورد جشنواره زمانی ماندگار می‌شود که این تنوع، از یک حضور مقطعی در رویداد به فرصتی پایدار برای رشد و ارتباط حرفه‌ای تبدیل شود.