به گزارش سینماخانه؛ «بیلبورد» خوش ریتم است و سرپا اما خالی از اشکال نیست. سوژه متفاوتی را برگزیده اما افراط در آن و بله قربان گویی زن در برابر خواسته های مرد به جهت نجات فرزندش باعث می شود تا دست فیلم از جایی به بعد رو باشد و تازگی و طراوت اش رنگ ببازد. هرچند شخصیت بازیگر زن در برخی لحظات از کوره به در می رود و می‌خواهد در برابر خواسته هایی که از او‌ می شود بایستد ولی حجم و اندازه آن محدود است و مانع از ایجاد یک چالش و کنش و واکنش موثر می‌شود تا از مونوتن شدن روندی که پیش تر گفته شد جلوگیری نماید.‌ «بیلبورد» می کوشد تفاوت میان شهرت بیرونی و تعارضات درونی چنین جایگاهی را در سراسر فیلم بسط دهد ولی افراط بیش از اندازه در آن، امکان موفقیت کامل را از اثر سال سلب می کند. از نکات جالب توجه فیلم اطلاق عنوان دراماتورژ در تیتراژ بود که البته می بایست حدود و ثغور آن را جویا شد که تا چه اندازه در محصول نهایی موثر بوده است. آناهیتا درگاهی نقشی پر زحمت را در «بیلبورد» تصویر کرده و سهم قابل توجهی درموفقیت فیلم برعهده داشته است.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی