رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 14 خبر


  • دوشنبه ۹ شهریور ۱۴۰۵
  • الإثنين ۱۷ ربيع أول ۱۴۴۸
  • 2026 Monday 31 August

یادداشت ها | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 16

آدم دوست داشتنی

نگاهی به فیلم «جنگل پرتقال»

یک فیلم اتوبیوگرافیک که هنرش را در شخصیت پردازی و ارائه روایتی امروزین و جذاب به خوبی به نمایش می گذارد و علی رغم انتخاب روشی سخت در کاراکتر محور بودن اما با تاکتیک ها و عطف های مناسب موفق می شود تا ریتم و لحنی متوازن و شیرین را ایجاد کند که از جمله […]


یادداشتی کوتاه درباره فیلم کوتاه «تکلیف»

فیلم کوتاه «تکلیف» با نام قبلی «روز مراسم» دومین ساخته علی خوشدونی فراهانی بعد از فیلم کوتاه «تناوب» است. فیلم کوتاه «تکلیف» درون مایه داستان فیلم تکراری اما جذاب است. مدرسه، دانش آموز خاطی، فرار از مدرسه و توبیخ دانش آموز این ها همه موضوعات تکراری فیلم هایی است که در فضای مدرسه ساخته می […]


سرراست

نگاهی به کمدی «هتل»

اعتراف می کنم که با رغبت کم و یا حتی با بی میلی خود را متقاعد کردم که هتل را در سینما ببینم اما وقتی وارد سالن شدم و هرچه از فیلم گذشت این دیگر قصه و نحوه پرداخت و بازی ها و ترکیب خود بازیگران اش بود که مرا با خود همراه ساخت و […]


«مدیر مدرسه» نفسی تازه در فیلمسازی آثار سیاسی

فیلم کوتاه «مدیر مدرسه» یکی از آثاری است که در چهلمین جشنواره بین المللی فیلم‌ کوتاه تهران، مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت و توانست علاوه بر نامزدی برای رشته های فیلمبرداری و تدوین؛ جایزه بهترین فیلمبرداری را در اختتامیه چهلمین جشنواره فیلم کوتاه تهران کسب نماید. «مدیر مدرسه» درامی سیاسی است در بستر رویدادها و […]


نکته ها و تأملاتی پیرامون چهلمین جشنواره فیلم کوتاه تهران

به بهانه پایان یافتن چهلمین جشنواره فیلم کوتاه تهران به نکته ها و تاملاتی پیرامون فیلم کوتاه و این جشنواره مهم سینمایی کشور پرداختیم: ۱. برگزاری جشنواره فیلم کوتاه تهران یک ضرورت انکار ناپذیر برای سینمای ایران و خیل علاقمندان این عرصه محسوب می شود اما این مجال ۵ روزه با متقاضیانی در حدود ۲۰۰۰ […]


چند خط درباره فیلم های چهلمین جشنواره فیلم کوتاه تهران

آدلاید یک فیلم به شدت روانشناسانه با فیلمنامه ای دقیق و پرجزئیات که تا آخرین لحظه مخاطب را با خود همراه می سازد. ایده ای که خوشبختانه اینجا به هدر نرفته است و با کارگردانی متناسب به یکی از فیلم های خوب این دوره از جشنواره بدل گشته است. ضلعی برای خروج فیلم درصدد است […]


چند خط درباره فیلم های چهلمین جشنواره فیلم کوتاه تهران

خودکشی به سبک نیچه نکته بارز فیلم طراحی هنری و فضاسازی آن است که برای فیلم های کوتاه که تولید محدودی دارد خود یک امتیاز است. زبان فیلم بومی و کردی است که چندان در کلیت اثر جا نمی افتد که چرا همچین فیلمی تا این حد باید بومی باشد در حالی که خود فیلم […]


نگاهی به «مصلحت»

گونه سیاسی در سینمای ایران علی رغم تمام تلاش های نهادهای سیاست گذار آنچنان که باید پانگرفته است و اکثریت غریب به اتفاق فیلمسازان ما خصوصاً در بخش خصوصی چندان رغبتی به فعالیت در این حوزه ندارند که این خود دلایل مختلفی را می طلبد که مجال آن در این مقوله نمی گنجند. با همه […]


چندخط درباره فیلم های اولین روز چهلمین جشنواره فیلم کوتاه تهران

گربه ماهی سوژه فیلم و دستمایه قراردادن وسواس آن هم برای یک دختر جوان جالب توجه است اما فیلمنامه در مرحله بسط و گسترش این ایده موفق نیست و با تکرار موقعیت های مشابه عملاً در دایره حشو و زوائد می افتد و حتی نمی تواند چرخش و به اصطلاح تغییر رویکرد کاراکتر را هم […]


منها

«نگاهی» به تفریق ساخته مانی حقیقی

مانی حقیقی کارگردان تجربه گرایی است که حتی در میان آثارش ساخت فیلم کمدی نیز به چشم می خورد که گاهی برخی از این فیلم ها موفق و گاهی ناموفق بوده اما او همواره مسیر خود را رفته است و طبیعتاً مخاطبینش نیز حالا با شکل و شیوه او در طی سال های فعالیت اش […]


logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

پرهیز از خشونت در «اعتراف می‌کنم» یک نقطه قوت است

یک منتقد و استاد دانشگاه معتقد است تنوع بازیگران در سریال «اعتراف می کنم» و پرهیز از نمایش خشونت که چند سالی است در شبکه نمایش خانگی مد شده است، از نقاط قوت محصول جدید فیلم نت است. مینو خانی، منتقد سینما و مدرس دانشگاه، با اشاره به توضیح ابتدای تیتراژ درباره اقتباس از سریال «Criminal» و ساخته‌شدن چندین نسخه بومی از آن، چنین رویکردی را ارزشمند دانست و گفت: در همان قسمت نخست که سریال را دیدم، توضیحی که در ابتدای آن ارائه شده بود، توجه‌ام را جلب کرد. صداقت سازندگان در شفاف‌سازی بسیار ارزشمند است، به‌خصوص اینکه در ادامه نیز تاکید می‌شود این اثر با داستان‌های تخیلی ایرانی ساخته شده و «اعتراف می‌کنم» نسخه ایرانی همان سریال است. خانی با تاکید بر اهمیت اشاره به منبع اولیه اثر افزود: اینکه سریال «اعتراف می‌کنم» با چنین توضیحی آغاز می‌شود، در وهله نخست برای مخاطب ارزشمند است؛ زیرا این توضیح اجازه نمی‌دهد مخاطبی که پیش از این نسخه اصلی را دیده، تصور کند سازندگان بدون اشاره به منبع، اثر را عیناً بازسازی کرده‌اند و آنها را متهم به سرقت محتوایی، فرمی یا موارد دیگر کند؛ اتفاقی که در تلویزیون خودمان بارها دیده‌ایم که عوامل سازنده حتی به نمونه غیرایرانی آن اشاره هم نمی‌کنند و وقتی مخاطب متوجه این موضوع می‌شود، همین مسئله نوعی دلزدگی ایجاد می‌کند. فرم شبه‌تئاتری «اعتراف می‌کنم» و ضرورت صبوری مخاطب این منتقد سینما در ادامه به فرم «اعتراف می‌کنم» اشاره کرد و گفت: به لحاظ ساختار و محتوا، این سریال فرمی شبه‌تئاتری دارد؛ یعنی داستان در فضاهای بسته اتفاق می‌افتد و ما تقریبا هیچ فضای بازی نداریم. در سه قسمت نخست، شخصیت‌ها را از طریق خرده‌داستان‌های هرکدام می‌شناسیم و در این روند با شخصیت‌ها، داستان‌های دیگر زندگی‌شان، مسائل خانوادگی و شرایطشان آشنا می‌شویم. این مدرس دانشگاه ادامه داد: باید کمی صبور باشیم و ببینیم ادامه داستان چگونه پیش می‌رود. هرچند هر قسمت داستان خاص خودش را دارد، اما در نهایت، به دلیل حضور بازیگران و شخصیت‌های ثابت در طول سریال، با یک مجموعه روبروییم و نمی‌توانیم این قسمت‌ها را صرفاً به دلیل تفاوت داستان‌هایشان منفصل از یکدیگر ببینیم و باید در مجموع یک ارزیابی کلی از سریال داشته باشیم. بنابراین با توجه به اینکه تاکنون چهار قسمت را دیده‌ایم، برای ارائه چنین ارزیابی‌ای کمی زود است. خانی همچنین فرم متفاوت «اعتراف می‌کنم» نسبت به بسیاری از سریال‌های جنایی را یکی از نکات مثبت آن دانست و گفت: با توجه به فرم متفاوت سریال نسبت به آثار مشابه، به‌خصوص سریال‌های جنایی که در سال‌های اخیر می‌بینیم و آثاری که برای پلتفرم‌ها ساخته می‌شوند، نبود صحنه‌های خشن در این سریال را نیز یک وجه مثبت می‌دانم. «اعتراف می‌کنم» با پرونده‌های واقعی جذاب‌تر می‌شد وی با بیان اینکه شنیدن خبر کشته‌شدن با دیدن صحنه کشته‌شدن تفاوت دارد، تأکید کرد که نمایش چنین صحنه‌هایی تأثیر بسیار زیادی بر روحیه مخاطب می‌گذارد و ادامه داد: به‌طور مثال، سریال «زخم کاری» در ابتدا اصلاً به نظر نمی‌رسید قرار است اثری خشن باشد، چون موضوع اصلی ...