«قایقسواری در تهران» ساخته رسول صدرعاملی، روایتگر داستان مردی است که پس از سالها زندگی در خارج از کشور، به تهران بازمیگردد و با واقعیتهای پیچیدهای روبهرو میشود که انتظارش را نداشته است.
این فیلم با نگاهی واقعگرایانه و طنزگونه، به تضادهای زندگی میپردازد. همکاری رسول صدرعاملی و پیمان قاسمخانی در این فیلم، ترکیبی موفق از طنز تلخ و نگاه انتقادی را به ارمغان آورده است. صدرعاملی با زبانی ساده اما تأثیرگذار، فضای سردرگم شخصیت های فیلم را به تصویر میکشد.
طنز فیلم از آن دست طنزهای سطحی و مبتذل نیست؛ بلکه طنزی است که از دل موقعیتهای واقعی و تلخ زندگی بیرون میآید و همین امر باعث شده تماشاگر همزمان بخندد و تأمل کند. قاسمخانی با بازی طبیعی و بیتکلف خود، به این لایه طنزآمیز فیلم عمق بیشتری بخشیده است.
عنوان فیلم خود استعارهای است از ناممکنبودن برخی خواستهها؛ قایقسواری در شهری که آب ندارد، نمادی از تلاش برای دستیابی به چیزی که شاید هرگز محقق نشود. این تناقض، محور اصلی روایت فیلم است.
بازیهای طبیعی بازیگران، فیلمنامهای که به جزئیات زندگی توجه دارد، و کارگردانی صادقانه صدرعاملی، «قایقسواری در تهران» را به اثری قابل تأمل تبدیل کرده است - فیلمی که آینهای است برای نگاه کردن به خودمان و شهری که در آن زندگی میکنیم.
سینماخانه/ حامد بهجتی
