به گزارش سینماخانه؛ سینمای کوتاه ایران همواره با چالشِ دشوار «اختصار در روایت عواطف بزرگ» دست و پنجه نرم کرده است. فیلم کوتاه «دو خط موازی» به نویسندگی و کارگردانی ابوالفضل ساعی و تهیه‌کنندگی حامد یامین‌پور (محصول باشگاه فیلم سوره) تلاشی است قابل تأمل برای ورود به حریم شکننده روابط انسانی ای که توسط طوفان زمان و انتخاب های مصلحت اندیشانه دستخوش تغییر شده اند.
فیلم با ایده‌ای آشنا آغاز می‌شود: مواجهه اتفاقی دختری که سال ها پیش برای پیشرفت و تحصیل، رابطه عاطفی گذشته اش را رها کرده، با پسری که حالا در نقطه ای دیگر از زندگی ایستاده است. با این حال، ارزش «دو خط موازی» در کپی برداری از الگوهای ملودراماتیک کلاسیک خلاصه نمی‌شود. بلکه فیلمساز تلاش می کند تنش درونی کاراکترها را به جای اتکا به سانتی مانتالیسم کلامی، از طریق موقعیت و سکوت‌های معنادار پیش ببرد.
یکی از نقاط قوت اثر، تلاش برای نزدیک کردن لحن دیالوگ ها به فضای روزمره و ملموسِ آدم ها است. فیلم از شعارزدگی مرسوم آثار مناسبتی فاصله می‌گیرد و دارایی انسان را نه در ملک و ماشین، بلکه در پیوندهای ازدست رفته عاطفی جستجو می کند. با این حال، پاشنه آشیل اثر در برخی دقایق، میل دراماتیک متن به سمت رو شدن زودهنگام زیرمتن است. جایی که کاراکترها به جای «زیستن» در بحران، گاه از طریق گزاره های کلامی احساسات خود را توضیح می دهند. اگر فیلمساز به زیرمتن صحنه ها و تنفس بیشتر میان ضرب‌آهنگ تدوین و کنش های بصری اعتماد بیشتری می کرد، اثر می توانست تأثیر عاطفی عمیق تر و ماندگارتری بر ذهن مخاطب بگذارد.
در مجموع، «دو خط موازی» گامی رو به جلو در کارنامه ساعی مهربانی است؛ اثری که نشان می‌دهد سینمای کوتاه ایران هرگاه به جای احکام اخلاقی، به سراغ پیچیدگی‌های خاکستری آدم‌ها برود، توانایی درگیر کردن مخاطب را در بازه ای کوتاه خواهد داشت.
سینماخانه / حمید عبدالحسینی
