«اعتراف می کنم»؛ یک اتاق، چند مظنون و حقیقتی که آرام آشکار می شود
سریال «اعتراف می کنم» تازه ترین تجربه فیلم نت در حوزه سریال های جنایی و معمایی است؛ مجموعه ای اپیزودیک که پخش خود را از ۱۲ مرداد ۱۴۰۵ آغاز کرده و با انتشار 2 قسمت نخست، مخاطب را وارد دنیایی کرده که قرار است در هر قسمت پرونده ای تازه را پیش روی او بگذارد. این سریال اقتباسی ایرانی از مجموعه «Criminal» نتفلیکس است؛ اثری که ایده اصلی خود را بر بازجویی، گفت وگو و مواجهه روانی میان مأموران تحقیق و مظنونان بنا کرده است.
«اعتراف می کنم» اما صرفاً بازتولید یک الگوی خارجی نیست و تلاش کرده این ساختار را با داستان ها، شخصیت ها و موقعیت های ایرانی همراه کند. ساختار اصلی همچنان بر یک گروه ثابت از مأموران تحقیق و بازجویی استوار است و هر قسمت، پرونده ای مستقل را روایت می کند؛ پرونده ای که مخاطب باید در جریان گفت وگوها، تناقض ها و اطلاعاتی که به تدریج آشکار می شوند، قطعات آن را کنار هم بگذارد. خود فیلم نت نیز مجموعه را سریالی اپیزودیک معرفی کرده که در هر قسمت یک پرونده جنایی را واکاوی می کند.
یکی از مهم ترین ویژگی های «اعتراف می کنم»، انتخاب ساختار تک لوکیشن است. بخش عمده روایت در فضای بازجویی می گذرد و خبری از جابه جایی های متعدد، تعقیب و گریزهای پرهزینه یا صحنه های اکشن متعارف سریال های جنایی نیست. در اینجا دوربین بیش از آنکه دنبال حادثه باشد، روی آدم ها، واکنش ها، سکوت ها و کلمات متمرکز است. همین انتخاب، ریتم سریال را نیز تعیین می کند؛ «اعتراف می کنم» اثری تند و حادثه محور نیست و با ریتمی آرام پیش می رود. تعلیق آن نه از انفجار و شلیک و تغییر مداوم لوکیشن، بلکه از این پرسش شکل می گیرد که کدام شخصیت حقیقت را می گوید و کدام یک چیزی را پنهان می کند.
البته این شیوه روایت یک ریسک جدی هم دارد. وقتی قرار است یک سریال در فضای محدود و با تکیه بر دیالوگ پیش برود، فیلمنامه باید آن قدر دقیق باشد که هر جمله، نگاه و سکوت کارکرد داشته باشد. در چنین ساختاری، ضعف در دیالوگ یا شخصیت پردازی خیلی زود خودش را نشان می دهد. بنابراین «اعتراف می کنم» بیش از آنکه با گستردگی تولید یا تنوع بصری محک بخورد، با کیفیت روایت و توانایی اش در حفظ کنجکاوی مخاطب سنجیده خواهد شد.
ساختار تولید مجموعه نیز در همین راستا قابل توجه است. هر قسمت توسط کارگردانی متفاوت ساخته شده و اسما ابراهیم زادگان، بهداد امینی، عماد خدابخش، امیررضا رشتی، نفیسه زارع و پویا سعیدی کارگردانی قسمت های مختلف را برعهده داشته اند. در کنار این گروه، تیمی از نویسندگان شامل علی امیرریاحی، امیررضا رشتی، نفیسه زارع، پویا سعیدی، عاطفه صالحی، رضا فخاری و مینا نظری روی نگارش مجموعه کار کرده اند و پویا سعیدی طراحی و سرپرستی نویسندگان را برعهده داشته است.
در بخش ...
