یک فیلم نوآر کوچک از کارگردانی صاحب سبک که یادآور روزهای اوج فیلمسازش محسوب می شود. با نگاهی به جامعه امروز ایران و مناسبات اقتصادی حاکم بر طبقات مختلف اجتماعی. لحنی گیرا و درست در پرداخت فیلمی قصه گو که داستانش را تا انتها به خوبی پیش می برد و موفق می شود آدم هایش را به اندازه و در محدوده خود برای مخاطب تشریح و توصیف کند و روابط میان آن ها را با جزئیات برایمان به نمایش گذارد. (بازی تمام بازیگران نیز با این تعریف از کاراکترها کاملا همخوان است.) دوربینی که با منطق و فاصله ای به جا و بر اساس زوایای دید تعریف شده در فیلمنامه با شخصیت ها همراهی می کند و به عنوان یک ناظر بی طرف روایتی از این داستان تراژیک پیش چشم ببیننده قرار می دهد. فیلمی جذاب و استاندارد که نیازش در بین محصولات سینمای ایران به شدت احساس می شود و یکی از بهترین فیلم های این دوره جشنواره ۳۷ تا امروز.
سینماخانه / حمید عبدالحسینی