ارادتمند … برای کاهانی یک شکست محسوب می شود چه از منظر فیلمنامه که پر از شلختگی و خالی از ظرایف شخصیت پردازی و حتی روایی است و چه در ساختار و فرم (البته اگر فرمی پر کار باشد!)
از فیلمساز خوش قریحه ای چون کاهانی با فیلم های درخشانی مثل اسب حیوان نجیبی است و بی خود و بی‌جهت رسیدن به آثاری چون خانم یایا و ارادتمند… کمی عجیب و دور از ذهن می نماید که البته در جای خود نیاز به بررسی و آسیب شناسی دارد و نمی توان در تحلیل آن نقش ممیزی را هم نادیده گرفت. اما هر چه هست کاهانی در شرایطی شاید بدتر نیز فیلم های بهتری ساخته و این تنها دلیل نیست. بازیگران فیلم عمدتاً انتخاب های مناسبی برای این نقش ها نیستند و جنس بازی ها نیز بیشتر به سمت اگزجره سازی و اغراق های بی جا گرایش دارد تا رئالیته و طبیعت چنین فیلم هایی. شوخی ها به جای چند پهلو شدن و ایجاد بعد بیشتر تک بعدی و سطحی است و عمدتاً حول و حوش مسائل جنسی دور می زند و فیلم را تا یک کمدی دست چندم تنزل می دهد.
تنها چیزی که بعد از تماشای ارادتمند… آن هم پس از سال ها انتظار نصیب طرفداران کاهانی می شود یک دریغ و حسرت بزرگ از انحراف یک کارگردان صاحب سبک و خلاق از مسیرش می باشد. بیشتر از اینکه خود فیلم انحرافی باشد، این فیلمساز است که در جاده انحراف غلتیده؛ انحرافی که عمدتاً فرمی و سینمایی است تا مضمونی و اخلاقی.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی