مانی حقیقی کارگردان تجربه گرایی است که حتی در میان آثارش ساخت فیلم کمدی نیز به چشم می خورد که گاهی برخی از این فیلم ها موفق و گاهی ناموفق بوده اما او همواره مسیر خود را رفته است و طبیعتاً مخاطبینش نیز حالا با شکل و شیوه او در طی سال های فعالیت اش آشنا هستند. حقیقی در تفریق می کوشد تا یک موضوع تقریبا محال را با استفاده از قابلیت های سینما به شکلی باورپذیر روایت کند به نحوی که انگار فیلمی رئالیستی را در برابر دیدگان بیننده قرار داده است در صورتیکه خود موضوع از اساس نشدنی است. فیلمساز در خلق فضاهای بصری و ساختاری با بهره گیری از شیوه فیلمبرداری و دوربینی فکر شده و یا استفاده از برخی المان های تصویری همچون بارانی و ابری بودن مداوم آسمان و همچنین رنگ آمیزی و اتمسفر رنگ هایی خاص چه در لباس و چه در صحنه، موفق عمل می کند که همه ی این ها با ترکیب و هارمونی بازی بازیگرانش در قالب دو زوج کاملاً متفاوت از حیث شرایط فردی و خصایص روحی و روانی به یک انسجام مشخص رسیده است اما در سوی دیگر و از منظر فیلمنامه، تفریق از یک پاشنه آشیل رنج می برد و آن عدم داشتن یک منطق و استدلال موثق به جهت چرخش حسی و عاطفی کاراکترها از زندگی مشترک خود به سوی فرد مخالف در زوج دیگر می باشد؛ نقطه ضعفی که فیلم را به شدت تحت تأثیر قرار می دهد و از تاثیر گذاری آن تا حد زیادی می کاهد و می توان آن را از کلیت اثر منها کرد!

سینماخانه / حمید عبدالحسینی