به گزارش سینماخانه؛ مصطفوی در «بی سرو صدا» گام بلند و جاه طلبانه ای را برمی دارد و حتی نوع نگاه به سینمای اجتماعی را ارتقا می دهد. فیلم با آتش سوزی آغاز می شود و با آتش زدن پایان می یابد. آتش سوزی آغازین برای از بین بردن ملخ ها است اما آتش پایانی در واقع آتشی بر انگیزه ها و امیال و سرکوب آرزوها است و با این تفاسیر می توان پی برد که مصطفوی از استعاره و نمادها، استفاده بهینه ای نموده است و از حیث بصری با فیلمی غنی رو به رو هستیم که حرف اش را فقط در کلام و دیالوگ بازگو نمی کند. دیگر نکته قابل اشاره در «بی سرو صدا» اهمیت و ارزش به عنصر سکوت است که اگرچه ریتم فیلم را در جاهایی با افت همراه می کند اما به هیچ وجه باعث اطاله آن نمی شود و با اهمیت است. انتخاب پیمان معادی قابل تحسین است و خوشبختانه بازیگر هم به خوبی توانسته با فضای نقش عجین شود. نباید از حضور متفاوت مهران غفوریان هم غافل شد که از حیث بیانی نیز مسیری آشنایی زدایانه را طی کرده است. وقتی در پایان فیلم علی رغم آتش گرفتن مغازه برف نیز می بارد به نظر می رسد فیلم با تمام تلخی اش اما به سپیدی هم معتقد است و هنوز کور سوی امید و انگیزه در درون فیلمساز جان دارد و به فیلم هم سرایت کرده است.
سینماخانه / حمید عبدالحسینی