به گزارش سینماخانه؛ سعید روستایی در سومین فیلمش باز هم به مضامین اجتماعی پرداخته که حالا می شود گفت جز لاینفک سینمای او و دغدغه کلی آثارش را شامل می شود. فیلم از حیث اجرایی، صحنه های قابل تامل کم ندارد و به عنوان نمونه می توان به سکانس شکستن قفل درب مدرسه و تجمع دانش آموزان اشاره کرد که حتی در مقام قیاس قابل مقایسه با چهارصد ضربه تروفو هم هست. بازی بازیگران در تقریباً اکثر موارد دقیق و به اندازه است و با نقش ها سازگار است. در «زن و بچه» با یک پریناز ایزدیار خوب رو به رو هستیم که جوهر هر سکانس را دقیق دریافته و به درستی ارائه می دهد. اما با همه این تعاریف مشکل اصلی فیلم روستایی فیلمنامه است. انبوهی از موقعیت ها و ایده های فزاینده که عمدتاً بدون منطق و با چفت و بست محکم پشت هم قطار می شوند و با دیالوگ‌هایی که در برخی لحظات به دام شعار هم می غلتند؛ نمی تواند پیکره واحدی از انسجام روایی و دراماتیک را پدید آورند. در نوشتن فیلمنامه نوعی شتاب زدگی یا به عبارت صحیح تر هیجان زدگی دیده می شود که انگار نه کاراکترها و داستان بلکه خود فیلمنامه نویس از بیرون آنها را در اثر تزریق کرده است درصورتیکه که فیلمی مثل «ابد و یک روز»، علی رغم تشابه مضامین با رویکردی کاملاً متفاوت نتیجه ای عکس را در قیاس با «زن و بچه» پدید آورده بود. اما با این همه اکران «زن و بچه» توانست فضای متفاوتی در جریان نمایش عمومی آثار سینمایی ایجاد کند و پس از چندین سال فترت،نوعی نشاط و پویایی در مخاطب شکل دهد.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی