رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • پنجشنبه ۲۸ آبان ۱۴۰۵
  • الخميس ۸ جماد ثاني ۱۴۴۸
  • 2026 Thursday 19 November

از هپروتِ شیرین «چرندیات دراماتیک» تا منطق پنهان بی‌منطقی فاناز سلوکی، بازیگر جوان و خلاق تئاتر، با حضور در نمایش «چرندیات دراماتیک» تجربه‌ای تازه از بازی در جهان پست‌مدرن و ابزورد را پشت سر گذاشته است؛ جهانی که در آن منطق فرو می‌ریزد و همه‌چیز در هپروتی سازمان‌یافته جریان پیدا می‌کند. او در این گفت‌وگو […]

از هپروتِ شیرین «چرندیات دراماتیک» تا منطق پنهان بی‌منطقی

فاناز سلوکی، بازیگر جوان و خلاق تئاتر، با حضور در نمایش «چرندیات دراماتیک» تجربه‌ای تازه از بازی در جهان پست‌مدرن و ابزورد را پشت سر گذاشته است؛ جهانی که در آن منطق فرو می‌ریزد و همه‌چیز در هپروتی سازمان‌یافته جریان پیدا می‌کند. او در این گفت‌وگو از رویکردش به نقش، فهم زیرمتن‌ها، هماهنگی گروهی و تجربه تعامل با مخاطب می‌گوید.

ابتدا خودتان را معرفی کنید.

فاناز سلوکی هستم، متولد ۲۰ شهریور ۱۳۷۶
فارغ‌التحصیل کارشناسی تربیت‌بدنی‌ هستم و فعالیت بازیگری‌ام را با پروژه‌های سینمایی، سریالی و تئاتری ادامه داده‌ام؛ از جمله: سریال آبان، فیلم ناچاری، شهر دودی، ماه پنهان، فیلم‌های کوتاه درون و برون و متد، و همچنین نمایش‌های اسکیزو، موش‌های تئاتر شهر و الف غین میم.

متن «چرندیات دراماتیک» از نظر ساختار چه ویژگی‌هایی دارد و شما چگونه آن را تحلیل کردید؟

این نمایش ساختاری کاملاً پست‌مدرن و غیرخطی دارد؛ همه‌چیز در فضایی هپروتی، بی‌قاعده و پیش‌بینی‌ناپذیر شکل می‌گیرد. من تلاش کردم از دل همین بی‌منطقی یک منطق درونی کشف کنم؛ نظمی پنهان در دل آشوب که شخصیت بر اساس آن شکل می‌گیرد.

برای فهم زیرمتن‌ها و معنای دیالوگ‌ها از چه رویکردی استفاده کردید؟

برای من کار کردن در فضای فانتزی و کمدی همیشه سخت بوده، اما در این نمایش با همراهی حامد پورمحمد، کارگردان خلاق و پارتنر پرانرژی‌ام توانستم به نقش برسم. او با تکرار و تحلیل لحظه‌به‌لحظه، هم حس صحنه را منتقل می‌کرد و هم لایه‌های متن را روشن‌تر می‌ساخت.

دیالوگ‌ها نیمه‌کمدی‌اند اما شبیه شوخی‌های رایج نیستند؛ کمدی از دل بی‌منطقی بیرون می‌آید. من سعی کردم دیالوگ‌های بی‌منطق را کاملاً جدی بگویم؛ همین تضاد، طنز اصلی را می‌سازد.
هر جمله انگار از ذهنی پریشان بیرون می‌پرد، اما همان پریشانی هم یک ریتم و ساختار پنهان دارد. تلاش کردم صداهای مختلف زیرمتن را بشنوم؛ صداهایی که گاهی با هم درگیر می‌شوند و طنز را شکل می‌دهند.

نمایش از چه سبک یا مکتبی تأثیر گرفته است؟

نمایش کاملاً پست‌مدرن است با رگه‌هایی از تئاتر ابزورد. البته برخلاف ابزورد کلاسیک که جهان تاریک و تلخی می‌سازد، این نمایش یک فانتزی احمقانه و دوست‌داشتنی خلق می‌کند که همه‌چیز را سبک‌تر و خنده‌دارتر جلوه می‌دهد؛ جهانی که در آن هیچ قانونی ثابت نمی‌ماند.

برای خلق شخصیت از چه تکنیک‌های بازیگری استفاده کردید؟

شخصیت من از منطق دنیای واقعی پیروی نمی‌کرد؛ از «منطق مخصوص هپروت» ساخته شده بود. باید ابتدا در تخیلم جهان نمایش را واقعی می‌دیدم تا تماشاگر نیز آن را بپذیرد.

ریتم درونی نقش را چگونه با ریتم نمایش هماهنگ کردید؟

ریتم نمایش دائم در حال جهش است؛ گاهی تند، گاهی کند، گاهی بی‌دلیل. من نیز ریتم بازی را بر موج همین تغییرات گذاشتم. هرقدر متن عجیب‌تر می‌شد، من هم یک پله بیشتر وارد فضای خیالی اثر می‌شدم. ریتم این کار از منطق نمی‌آید؛ از «هپروت جمعی» می‌آید.

در اجرای زنده چه راهکارهایی برای کنترل انرژی و تمرکز دارید؟

چون هر لحظه ممکن است همه‌چیز از مسیر خودش خارج شود، تمرکزم را روی لحظه اکنون می‌گذارم. قبل از اجرا نیز چند تمرین تنفسی و رهاسازی انجام می‌دهم تا انرژی و تمرکز در تعادل بماند.

کارگردان چه رویکردی در شکل‌گیری شخصیت شما داشت؟

حامد پورمحمد عزیز بسیار خلاق، جزئی‌نگر و جسور است. لحظه‌به‌لحظه کنار ما بود و با راهنمایی‌های دقیقش به شکل‌گیری کاراکترها کمک می‌کرد. جمله‌ای داشت که تبدیل به کلید جهان نمایش شد:
«همه‌چیز باید در هپروت اتفاق بیفتد. از منطق فرار کنید.»
در جزئیات آزادی عمل زیادی داشتیم، به شرط حفظ جهان نمایش و ریتم گروهی.

تعامل شما با سایر بازیگران چگونه در خلق لحظات دراماتیک نقش داشت؟

بازی‌ها نیاز زیادی به هماهنگی داشتند. چون متن عجیب است، این ما بازیگران بودیم که لحظه را می‌ساختیم. خیلی از لحظات بامزه محصول برخوردهای لحظه‌ای و انرژی مشترک گروه بود. هماهنگی و همدلی بازیگران، ستون اصلی شکل‌گیری صحنه‌ها بود.

آیا از تمرین‌های بدنی یا صوتی برای هماهنگی گروه استفاده شد؟

بله، نمایش بر پایه «واکنش» شکل می‌گیرد و نظم برای کارگردان اهمیت زیادی داشت. قبل از شروع تمرین‌ها، تمرین‌های بدن و بیان گروهی زیادی داشتیم. یاد گرفتیم انرژی یکدیگر را بگیریم و به هم پاس بدهیم؛ شبیه پاس‌کاری. بسیاری از لحظات دراماتیک و کمدی حاصل همین برخورد انرژی‌ها بود، نه بازی فردی.

واکنش مخاطب چگونه بود و آیا بر بازی شما اثر می‌گذاشت؟

مخاطب دقیقاً همان‌طور واکنش نشان می‌داد که نمایش انتظار داشت:
گاهی می‌خندید، گاهی مکث می‌کرد، گاهی متعجب می‌شد.
واکنش‌ها انرژی اجرای من را بیشتر می‌کرد، اما اجازه نمی‌دادم ریتم بازی‌ام فقط تابع واکنش تماشاگر باشد.

در پایان، «چرندیات دراماتیک» را چگونه توصیف می‌کنید؟

به‌نظر من این نمایش نشان می‌دهد تئاتر می‌تواند کاملاً از منطق فرار کند و همچنان تأثیرگذار باشد؛ بازی با ذهن، خیال و بی‌منطقی مطلق. چنین آثاری می‌توانند مسیر را برای کارهای تجربی‌تر و هپروتی‌تر در تئاتر باز کنند.

سینماخانه / سهیلا انصاری

 

اخبار مرتبط

نظرات



آخین اخبار