تجربه چالش‌برانگیز با ایفای دو نقش متفاوت
به گزارش سینماخانه؛ «دانیال کمانکش»، از بازیگران جوان، پرکار و باتجربه تئاتر کودک‌ونوجوان،تاکنون در آثار بسیاری به عنوان بازیگر، عروسک‌گردان، دستیار کارگردان،صداپیشه، طراح لباس و کارگردان فعالیت داشته است، از جمله نمایش‌هایی مانند «بچه‌نهنگ»،«پهلوان کچل»،«دختر کفش‌عروسکی»، «انگشتر اسرارآمیز»، «رویای برفی»، «هدیه‌ای که جان داشت» و «لولوی آوازه‌خوان».

او این روزها در نمایش «افسانه پرِ طلایی» به کارگردانی علی شاه‌صفی، دو نقش کاملاً متفاوت را از نظر سِن و ویژگی‌های شخصیتی بازی می‌کند. کمانکش می‌گوید برای بازی در این دو نقش، مشاهده مردم، تمرین‌های دقیق و همکاری با یک گروه صمیمی بیشترین کمک را به او کرده‌اند و نه تنها این بازیگر را به چالش کشیده‌اند، بلکه موجب آشکارشدنِ ابعاد تازه‌ای از توانایی‌هایش در بازیگری شده‌اند. به بهانه حضور دانیال کمانکش در نمایش «افسانه پرِ طلایی»،که هر روز ساعت ۱۹:۳۰ در تالار هنر اجرا می‌شود، با او به گفت‌وگو نشستیم.
دو نقشی که در نمایش «افسانه پرِ طلایی» ایفا می‌کنید، هر کدام ویژگی‌های متفاوتی دارند. چگونه در خلق دو این شخصیت، به تفاوت‌ها و شباهت‌های درست و مناسب برای اجرای نقش‌ها رسیدید؟
اگر شخصیت‌ها را یک درخت در نظر بگیریم، ریشه‌های هر دو برای من پیچیده و پرچالش بودند اما وقتی به شاخه‌ها و برگ‌ها می‌رسیدیم، تفاوت‌هایی پیدا می‌کردند. برای ایجاد این تفاوت‌ها، از بخشی در شخصیت خودم الهام گرفتم؛ بخشی که شوخ و منعطف است و بخش دیگری که مودب و موجه است. امیدوارم این نکته، تعریف از خود محسوب نشود!
کدام بخش از شخصیت «فِنیست» برای شما جذاب‌تر بود و کدام ویژگی‌اش سخت‌تر؟
«فِنیست»، برای من شخصیتی جذاب و پرچالش است. جذاب‌ترین بخش، وجه غیرانسانی اوست و سخت‌ترین بخشِ تمرین و اجرا نیز همین جنبه غیرانسانی‌اش بود.
چطور توانستید بین نقش جوان فِنیست و نقش پدرش از نظر لحن، بدن و انرژی تفاوت ایجاد کنید؟
تفاوت سنی در این دو نقش،کار را سخت می‌کرد اما با ایجاد تمایزهای جدی در نمودهای درونی هر شخصیت، توانستم تفاوت‌ها را در ظاهر، لحن و انرژی نقش‌ها بروز بدهم.
در آماده‌سازی این دو نقش، چه تحقیق یا تمرین‌هایی انجام دادید؟
به نظرم یکی از مهم‌ترین کارهای یک بازیگر،«دیدن» است. من از مشاهده مردم در زندگی روزمره شروع کردم و بعد با دیدن انیمیشن‌ها، شخصیت‌های نمایش را در ذهنم پخته‌تر کردم.
کدام صحنه از نظر اجرا برای شما چالش‌برانگیزتر بود؟
صحنه‌های فِنیست در مقابل کاراکتر «آنا» برایم خیلی پرچالش‌تر بود، چون عشق، یکی از ارکان اصلی قصه و نمایش است و باید درست و باورپذیر به تصویر کشیده می‌شد.
در کار با گروه نمایش «افسانه پرِ طلایی»، چه چیزی بیش‌تر برای‌تان الهام‌بخش بود و شما را به بازی در این اثر ترغیب کرد؟
در وهله اول، نمایش‌نامه جذاب کار برایم الهام‌بخش بود. سپس صمیمیتی که در گروه وجود داشت، انگیزه و انرژی زیادی ایجاد کرد.
چه تفاوتی بین اجرای نخست و اجراهای بعدی در حس و انرژی‌تان ایجاد شد؟
فکر می‌کنم بازیگر از طریق برخورد مستقیم شخصیتش با تماشاگر، نقش و بازی‌اش را پخته‌تر می‌کند. حتی رابطه‌اش با پارتنرش هم در شب‌های بعدی عمق بیش‌تری پیدا می‌کند.
آیا بین شما و شخصیت «فنیست» شباهتی وجود دارد؟ مثلاً چیزی که نقش را برای‌تان شخصی‌تر کند.
شاید این شخصیت به من خیلی نزدیک نباشد. همین موضوع باعث شد بازی در آن نقش برایم چالش‌برانگیز بشود اما از ظرفیت‌های شخصی خودم برای خلقش استفاده کردم.
تا امروز واکنش تماشاگران به نقش‌ها چگونه بوده؟
خوشبختانه تماشاگران فِنیست را دوست داشتند و بعضی‌ها او را نماداصالت می‌دیدند که این تعبیر برایم جالب بود. جالب‌تر این‌که برخی مرا در نقش پدر فِنیست نمی‌شناختند! اما از شوخ‌طبعی این نقش لذت می‌بردند.
بازی در دو نقش، آیا شما را به درک تازه‌ای از توانایی‌های بازیگری‌تان رساند؟
من قبلاً هم چند نقش در یک نمایش بازی کرده بودم اما این‌بار چون دو سن و خلق‌وخوی کاملاً متفاوت بود، تجربه تازه‌ای شد و دو وجه متفاوت از خودم را بیش‌تر نمایان کرد.
بعد از تجربه «افسانه پرِ طلایی»، تمایل دارید به سمت چه نقش‌هایی بروید؟
مدتی است نقش‌هایی با عمق بیش‌تر درگیرم می‌کنند. احتمالاً از این به‌بعد بیش‌تر سمت چنین کاراکترهایی خواهم رفت.
در پایان اگر نکته ناگفته‌ای مانده، بفرمایید.
امروزه تولید نمایش بخصوص نمایش کودک‌ونوجوان از همیشه سخت‌تر است و فشار زیادی بر دوش هنرمندان می‌گذارد. امیدوارم سالن‌ها و مراکز فرهنگی حمایت بیش‌تری از تولید تئاتر داشته باشند، چون بی‌توجهی به این حوزه، باعث افت کیفیت آثار و دل‌سردی هنرمندانی می‌شود که از این راه زندگی می‌کنند.

سینماخانه / سهیلا انصاری