به گزارش سینماخانه؛ بازگشت منوچهر هادی به ساخت فیلمی در ژانر اجتماعی قابل تقدیر است ولی نتیجه آن دلخوش کننده نیست. فیلم بی جهت طولانی است که ناشی از وجود انبوهی خرده روایت و موقعیت هایی است که کمکی به جلو رفتن فیلم نمی کند و صرفاً آن را به درجا زدن وامی دارد؛ ما تمام آنچه باید در مورد آیلار و زندگی اش بدانیم را در همان دقایق ابتدایی فیلم می فهمیم و پس از آن بیان این جزئیات دیگر کارکردی جز توضیح واضحات و اتلاف زمان ندارد. آسیب های مطرح در فیلم به روز نیست و مشخص است فیلمنامه نویس و سپس فیلمساز در یک فاصله دور و از لانگ شات به معضلات و مشکلات نگریسته اند نه از درون. انتخاب خیابان جمهوری غیر از القای شلوغی و ترافیک صوتی فراتر نمی رود در صورتیکه در چنین فیلم هایی لوکیشن می بایست خود به یک شخصیت بدل شود. الناز ملک موفق می شود پرسونای بازیگری خود را با این نقش دگرگون کند و ترکیب موفقی را با روح الله زمانی در نقش برادرش پدید آورد.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی