به گزارش سینماخانه؛ «خواب» با ایده جذاب و متمایل به ساخته های دیوید لینچ است اما نتیجه آن باقی ماندن در سطح است! فیلمنامه از جایی به بعد و با تکرار مکرر خواب های مجتبی به یکنواختی می رسد و دیگر برگ برنده ای برای رو کردن ندارد. انتخاب طبقه مذهبی برای کاراکتر اصلی هوشمندانه است اما این ایده متفاوت نیز در پرداخت کم رمق و بی جان صحنه ها و به عبارتی بی هدف بودن نحوه ارائه آنها که در ساختار بصری و اجرایی نیز نمود دارد؛ نمی‌تواند به خروجی قابل توجهی دست یابد و حتی به ضد آن بدل می شود و رنگ و بوی کنایه و تمسخر می‌گیرد در صورتیکه می توانست عمقی فلسفی باشد. همان طور که شخصیت در فیلم میان خواب و بیداری دست و پا می زند؛ خود فیلم نیز به چنین سرنوشتی دچار می شود و مرز میان خواب و واقعیت آنقدر تنگ می شود که نه می‌توان آن را از هم جدا کرد و نه در هم تنیدگی مشخصی پیدا می کند. انگار کارگردان با هیجان زیاد و از سر ذوق زدگی فیلم را ساخته، بی آنکه قدری با تأمل به خط و ربط های آن بی اندیشد. عطاران بار دیگر تلاش قابل اعتنایی برای دور شدن از پرسونای کمدی خود به کار می‌گیرد و کنترل مناسبی بر میمیک و حس را پیاده ساخته است. همچنین مریلا زارعی که یکی از بهترین بازی هایش را در مرز میان یک زن با رفتارهای وسواس گونه و عصبی و نیز همسری مهربان و دلسوز که از فرط علاقه به آن سو کشیده شده، به درستی تصویر می کند.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی