رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 0 خبر

  • جمعه ۲۴ مهر ۱۴۰۵
  • الجمعة ۴ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Friday 16 October

یادداشت ها | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 26

از تهران ۱۵۰۰ تا فهرست مقدس!

انیمیشن تا سالها در ایران با آثار پخش شده ایرانی در برنامه های کودک و نوجوان تلویزیون تعریف می شد تا اینکه بنا به اوج گیری بحث تهاجم فرهنگی و در ادامه لزوم حمایت از تولیدات ایرانی به انیمیشن در سینمای ایران بها داده شد و انیمیشن “تهران ۱۵۰۰” به کارگردانی بهرام عظیمی نخستین انیمیشن […]

فرم و فراستی!

در فصل پاییز، یک فصلنامه تخصصی نقد سینما، ادبیات، هنرهای تجسمی و تئاتر به نام “فرم و نقد” به جمع مجلات تخصصی در زمینه هنرهای نمایشی پیوست. صاحب امتیاز، مدیر مسئول و سردبیر “فرم و نقد” مسعود فراستی است. مردی که بعد از پایان پخش فصل سوم برنامه سینمایی “هفت” بیکار ننشست و مقدمات یک […]

سکوت “میلانی”، فرصت است یا تهدید؟!

چندی پیش، تهمینه میلانی آخرین اثرش “مَلی و راه های نرفته اش” را به اکران عمومی درآورد که از سوی منتقدان مورد توجه قرار نگرفت. از سوی دیگر، از طرف اغلب روزنامه ها و نشریات متهم به سیاه نمایی و نمایش چهره کریهی از مردان شد. بدون بررسی درستی و یا نادرستی چنین ادعاهایی، قصد […]

“تمارض” می تواند یک الگو باشد…

در سالهای اخیر با افزایش حمایت مرکز سینمای مستند و تجربی از ساخت آثار تجربه گرا، فیلمسازان بسیاری به ساخت آثار تجربی روی آوردند و در ادامه با ایجاد سینمای هنر و تجربه، به خیل مشتاقان افزوده شد. در ابتدای ایجاد سینمای هنر و تجربه، آثاری به نمایش درمی آمدند که نه در تعریف هنر […]

از هنرمندها بگذریم… هنرمندنماها را چه کنیم؟!

در روزهای گذشته به علت بحث ((دستیار کارگردانی)) که در سینمای ایران مطرح شد و همچنین، رسوایی های جنسی تهیه کننده مشهور هالیوودی در سینمای جهان، بسیار از هنرمندان در محافل مختلف صحبت شد؛ حال بهتر است هنرمندان را قدری راحت بگذاریم و به بخشی دیگر از جامعه بپردازیم. یک قسمت از برنامه ((دورهمی)) به […]

دستیار کارگردان ها دید هنری دارند؟!

بحث از یک صحبت سعید روستایی، کارگردان جوان فیلم “ابد و یک روز” در حاشیه کارگاه تخصصی چهار نفره ساخت فیلم کوتاه ارزان با حضور شهرام مکری، مهدی جعفری، کاوه سجادی حسینی و مجید برزگر شروع شد. سخنانی که در روزهای اخیر، واکنش های متفاوتی را از سوی کارگردان ها و فیلمسازان مختلف در بر […]

گذار از سنت به مدرنیته

«زندگی منشوری است از حرکت دوار. منشوری که پرتو پرشکوه خلقت با رنگ‌های بدیع و دلفریبش آن را دوست‌داشتنی، خیال‌انگیز و پرشور ساخته است. این مجموعه دریچه‌ای است به سوی داستان زندگی.» با این مطلع بود که هر هفته، شب‌های جمعه، سریال «داستان زندگی» با نام اصلی «هانیکو» روی آنتن شبکه‌دو می‌رفت؛ داستان زندگی هانیکو […]

د مثل دانلود د مثل دزدی

احتمالا در این چند وقت اخیر، فیلم جنگی «دانکرک» آخرین ساخته کریستوفر نولان را در خانه و در آرامش و راحتی کامل دیدید یا فیلم ترسناک «آن» که بتازگی موفق به شکستن رکورد باکس آفیس و گیشه آمریکا در هفته افتتاحیه شد را گذاشته اید برای دانلود که در اولین فرصت آن را حتی زودتر […]

«بیست و یک روز بعد» فیلمی علیه گداگرافی رایج در سینما

«بیست و یک روز بعد» تجلی درد‌های بزرگ یک جامعه است که توسط سیاستمداران کشور نادیده گرفته می‌شود. قطعا این فیلم در مکتوبات برخی منتقدان سینمایی، فیلم سیاهی است اما فیلم با اتکا به انگیزش‌های قهرمانی، سیاهی از خود بر جای نمی‌گذارد. در سینمای ایران طی دو دهه گذشته  اغلب آثاری که ساخته شده‌اند به […]

«سارا و آیدا» انتخاب میان شر و خیر

دوستی، شر و خیر، صداقت، دروغ، چک برگشتی، طلبکاران، مناقصه و… سرفصل‌هایی است که می‌توان در آخرین ساخته مازیار میری، کارگردان فیلم سینمایی «سارا و آیدا» دید. میری برخلاف فیلم سینمایی «حوض نقاشی» که تصویرگر برشی از زندگی آدم‌های خاص از جامعه بود، این بار مسیر کارگردانی‌اش را به سمت فیلم «سعادت‌آباد» تغییر داد و […]

آغاز پیش‌فروش بلیت‌های جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی

افتتاح چهل و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران با یادی از بهرام بیضایی

جشنواره فیلم کوتاه تهران در قاب برنامه «هوران»

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme