رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 6 خبر

  • شنبه ۲۵ مهر ۱۴۰۵
  • السبت ۵ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Saturday 17 October

یادداشت ها | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 25

«بمب؛ یک عاشقانه» روایتی از جنگ و صلح

پیمان معادی در دومین تجربه فیلمسازی اش پس از برف روی کاج ها به روایتی از عشق در دل شب های پرالتهاب موشک باران تهران در نیمه دهه شصت پرداخته است. فیلم در پرداخت جزئیات  هم در روابط میان آدم ها و نیز از حیث عناصر و نشانه های مرتبط با آن موقعیت مکانی و […]

همه فیلم های جشنواره فیلم فجر اعلام شد

جزییاتی تازه درباره ۲۲ فیلم حاضر در بخش سودای سیمرغ جشنواره فجر را بخوانید. به گزارش سینماخانه و به نقل از ستاد خبری سی و هفتمین جشنواره ملی فیلم فجر، اسامی ۲۲ فیلم حاضر در بخش مسابقه سینمای ایران (سودای سیمرغ) ظهر روز جمعه ۱۴ دی توسط ابراهیم داروغه زاده اعلام شد. سامی فیلم های […]

خانم یایا فیلمی از عبدالرضا کاهانی

خانم یایا به سینمای ایران بدهکار نیست!

خانم یایا فیلم پرانتقاد عبدالرضا کاهانی این روزها در سینماهای کشور در حال اکران است. نظرات مخاطبان در شبکه های اجتماعی و موج انتقاداتی که به بازیگران و کارگردان فیلم شده است واکنش های مختلفی از سوی عوامل فیلم نیز به دنبال داشته است. حمید فرخ نژاد با دو پست مختلف در صفحه اینستاگرامش به […]

گاهی هم اینطور می شود

قدیمترها، وقتی پشت درهای بسته جشنواره ها و سمینارها و مناسبت هایی از این دست می ماندم، نگاه “کوزت” واری (مثل مواقعی که عروسک مورد علاقه اش را از پشت ویترین نگاه می کرد) به کسانی که بند خوشرنگی گردنشان را زینت داده بود؛ داشتم. شاه کلیدی به آن آویزان بود که همهء درهای بسته […]

تبلیغات به وقت شام در مجتمع کوروش-حاتمی کیا-فیلم داعش
❖ نقدی بر نمایش تبلیغاتی

به وقت وحشت در پردیس سینمایی کوروش

چه بر سرت آمده کارگردان؟چطوری حاتمی کیا؟ با دیدن این فیلم نه فقط برای تو کارگردان برای تمام عوامل تاسف خوردم. با تمامی جنجال ها، حاشیه ها و نقاط ضعف فیلم  به وقت شام را دوست داشتم. اما تو برای تبلیغات فیلم به هر وسیله ای متوسل میشوی و امروز هم به بهای ترساندن خانواده […]

جشنواره جهانی فیلم فجر عنوانی که مصداق ندارد

قوانین ممیزی در ایران گریبان کلاه قرمزی را هم می گیرد چه رسد به بیگانگانی که به پاسداشت یاد اسطوره فرهنگ و ادب ایران زمین “فردوسی بزرگ”هفت خوان رستم را از سر می گذرانند تا پا بگذارند بر فرش قرمز دست بافت و هزارنقش، افتخار ملی مان. پرسش اما اینجاست که با وجود قوانین و […]

❖ یادداشتی بر فیلم "ظهور و سقوط یک کمپانی فیلمسازی کوچک"

و پول دغدغه تمام کمپانی های فیلم سازی جهان

مسایل اقتصادی و چالش تهیه ی بودجه ی مورد نیاز تولید فیلم و به طور کلی تهیه ی محصولات فرهنگی و هنری در بخش خصوصی، دلمشغولی امروز و اینجا نیست؛ که گودار نیز در سال ۱۹۸۶ آنرا دستمایه ی فیلم خود قرار داده است. به قول ایزابل جوردن صاحب کمپانی یونیفرم در فرانسه و مهمان […]

«خرگیوش» یا خرگوش تیزپا

یک منتقد سینما با اشاره به فیلم در حال اکران «خرگیوش» از ویژگی های آن نوشت. محمدرضا لطفی منتقد و کارگردان سینما درباره فیلم «خرگیوش» ساخته مانی باغبانی یادداشتی را به نگارش درآورده است و در آن با اشاره به ویژگی های این فیلم از جسارت و پیشرو بودن آن نوشت. در این یادداشت می […]

شیفته نمی شوی!

سریال “گلشیفته” به کارگردانی بهروز شعیبی از ۹ اسفند ماه ۱۳۹۶ در شبکه نمایش های خانگی عرضه شده و تا کنون توزیع سه قسمت نخست سریال “گلشیفته” پایان یافته است. “گلشیفته” همانند “عالیجناب” ساخته سام قریبیان در جلب رضایت مخاطبان موفق نیست. موضوعی که یک علت اساسی دارد: فیلمنامه ضعیف. فیلمنامه “گلشیفته” که به سرپرستی […]

از مزیت های تهیه کنندگی!

به گزارش سینماخانه؛ در روزهای گذشته، فیلم سینمایی “آذر” بیش از اینکه با فروش گیشه در روزنامه ها و خبرگزاری ها خبرساز شود، با اخبار جسته و گریخته مربوط به تهیه کننده نامی آذر، نیکی کریمی خبرساز شده است. اتفاقی که با اکران خصوصی آذر در تاریخ ۱۸ آذر کلید خورد و در تک تک […]

«فرحه» در قاب نمایش

روایت رادیو نمایش از دنیای متفاوت هاروکی موراکامی

احسان امانی مهمان «هم‌کلام» می‌شود

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme