رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 6 خبر

  • شنبه ۲۵ مهر ۱۴۰۵
  • السبت ۵ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Saturday 17 October

یادداشت ها | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 23

ایماژ وداع در «قیصر»

قیصر فیلم وداع است. وداع با یک جهان رو به زوال، وداع با آدم ها، مکان ها و تعلقات و خاطره های آن ها. این البته چیزی پنهان نبود، پوشیده و ضمنی هم نبود. ازهمان نخستین نمایش، درهمان اولین دیدارها، پیام دریافت شده بود. پرویز دوایی اولین نفربود یا دست کم اولین کسی که از […]

معنای فیلم های فرهادی و دغدغه های اجتماعی او

هنجارهای شکننده اصغر فرهادی فیلمساز برجسته ای است. فیلم های او درمقایسه با آثار دیگر فیلمسازان ایرانی چه از لحاظ ساختار روایی و چه میزانسن جزو بهترین ها است. استفاده مناسب و معقولش از فرم و تکنیک، به طوری که تماشاگر متوجه استفاده فیلمساز از آنها نشود و به راحتی با محتوی اثر ارتباط برقرار […]

دشواری بهداد بودن

بی شک یکی از شمایل های بازیگری سینمای ایران در یک دهه گذشته حامد بهداد است. چه دوست اش بداریم یا نه، روزی روزگاری یکی از کسانی خواهد بود که این دهه از تصویر سینمایی عمرمان را با او به یاد خواهیم آورد. این چهره که از او در فیلم ها و سریال ها به […]

پدیده پایتخت

آنچه در طی این سالیان روند مجموعه سازی در تلویزیون را دستخوش عدم اقبال گسترده مخاطبین در قیاس با دهه های پیش قرار داده؛ جنس و ماهیت این آثار در نوعی فاصله گذاری خود خواسته با شرایط و حال و هوای زندگی و آدم های جامعه ایرانی و تغییرات پی درپی شرایط زیست اجتماعی در […]

❖ درروزهای قرنطینه مروری داریم بر برفیلم ها ، آدم ها و کتاب های دوست داشتنی

کلوزآپ؛ ساده اما پیچیده

درروزهای قرنطینه مروری داریم بر برفیلم ها ، آدم ها و کتاب های دوست داشتنی کلوزآپ ….گریزپاترین فیلم در تعریف مستند یا داستانی است. ظاهر فیلم ساده است؛ کیارستمی پس از باخبر شدن از ماجرا و در دوره زندانی بودن سبزیان و پیش از دادگاه او وارد ماجرا شده است. صحنه دادگاه را گرفته و باقی […]

دورهمی ای ازجنس مردم

ساخت برنامه های ترکیبی همواره از چالش های تلویزیون دست کم در یک دهه اخیر بوده است. تا جایی که برخی از آن ها در ابتدا یا میانه های پخش با مشکلات و اعتراض هایی رو به رو گردیده و دچار تعطیلی یا تغییر عوامل علی الخصوص مجری شده اند. پس تداوم یک برنامه آن […]

❖ مروری برفیلم ها ، آدم ها و کتاب های دوست داشتنی درروزهای قرنطینه

کیمیایی؛ نویسنده ای در قامت کارگردان

درروزهای قرنطینه مروری داریم بر برفیلم ها ، آدم ها و کتاب های دوست داشتنی جسدهای شیشه ای گرچه با واژه ها و حروف نوشته شده و گرچه به زبان نوشتاری است؛ اما روح و زیرساختش یکسر تصویر است. این؛تصور، تلقی و یا حتی استنباط نیست، واقعیت محسوس است. هر خواننده ای در اثنای خواندن یکدفعه […]

❖ سی‌و هشتمین جشنواره فیلم فجر

خروج حاتمی کیا در نشست خبری

پس از اکران فیلم «خروج» ابراهیم حاتمی کیا که در دومین سانس از روز هفتم جشنواره فجر به نمایش درآمد، نشست خبری با حضور عوامل فیلم در سالن نشست های خبری پردیس سینمایی ملت برگزار شد. دقایقی پس از شروع نشست خبری «خروج» با توجه به تکمیل ظرفیت سالن نشست خبری سایر خبرنگاران اجازه ورود […]

❖ چشمهایش

خروج فرامرز قریبیان

پیرمردی را می بینیم که با موهایی سفید کرده و گردنی تکیده اما استوار در سپیده دمان از آبی به زلالی روستا وضو می سازد تا خالق، تنها کسی باشد که در برابرش سر تعظیم فرود می آورد. او کسی نیست جز فرامرز قریبیان که حال و در آخرین ساخته حاتمی کیا بار دیگر به […]

اوج هنر بازیگری پیمان معادی در «درخت گردو»

قادر مولان پور یک آزمون دشوار بازیگری برای هر بازیگری محسوب می شود. کاراکتری که همه جنبه های تفاوت را در دل خود دارا است از لهجه و نوع گویش تا موقعیت دشوار و جانکاهی که در آن قرار می گیرد؛ همه و همه نشان از ویژه بودن این شخصیت است. شاید انتخاب معادی برای […]

«فرحه» در قاب نمایش

روایت رادیو نمایش از دنیای متفاوت هاروکی موراکامی

احسان امانی مهمان «هم‌کلام» می‌شود

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme