رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 0 خبر

  • جمعه ۲۴ مهر ۱۴۰۵
  • الجمعة ۴ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Friday 16 October

یادداشت ها | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 29

«آس و پاس» در حوزه هنری چه می‌کند؟

حوزه هنری در این سال ها رویکردهای عجیبی از خود نشان داده است. این سازمان در حالی براساس اساسنامه خود برخی از فیلمها را فارغ از هرگونه قضاوت از گردونه اکرانش خارج کرده که برخی آثار را بر پرده اکران برده که مسئولانش آنها را «سخیف» توصیف می‌کنند. این روزها فضای مجازی کمک می‌کند هر […]

دوره کنترل رسانه‌ای دیگر تمام شده است

شبکه‌های اجتماعی موضوعی است که این روزها بسیاری از اهالی رسانه را نگران کرده است؛ در همین راستا عده‌ای از کارشناسان حوزه ارتباطات و رسانه معتقدند که با ورود این شبکه‌های اجتماعی و پیشرفت روزافزون آنها، دیگر مجالی برای عرض اندام خبرگزاری‌ها و رسانه‌های رسمی باقی نمی‌ماند. از طرفی عده‌ای از کارشناسان رسانه هم بر […]

سینماهای جدیدبه اکران نوروزی می‌رسند

رییس سازمان سینمایی تاکید کرد قاضی پرونده برخورد با شرکت‌های سینمایی که تیزر فیلم‌هایشان در ماهواره پخش می‌شد، کاملا مستقل اطلاعات را جمع‌آوری و بررسی کرده است. حجت‌الله ایوبی رییس سازمان سینمایی در پاسخ به این پرسش که در بحث برخورد با شرکت های پخش فیلم که تیزر آثار در حال اکران آنها در شبکه […]

❖ رییس جمهور در آیین گشایش بیست و دومین نمایشگاه مطبوعات:

در شرایطی که امروز قرار گرفته ایم بار مسئولیت رسانه ها و مطبوعات شاید از هر زمان دیگری بیشتر باشد.

 بی تردید رسانه مطبوعات و اصحاب آن که اصحاب فرهنگ و وسیله ای برای ارتباط افکار مردم با حاکمیت و انتقال نظر حاکمیت به مردم و فراهم آوردن زمینه برای توسعه جامعه در کشور هستند. وی ادامه داد: رسانه یکی از عوامل اصلی توسعه است و توسعه هم وسیله ای برای توسعه فعالیت رسانه هاست، […]

❖ بهروز افخمی :

بدبینی ام به «کن» اندازه خوشبینان جشنواره نیست

بهروز افخمی کارگردان سینما گفت: من به اندازه کسانی که به جشنواره فیلم کن خوشبین هستند بدبین نیستم. این کارگردان سینمای ایران شنبه شب که برای شرکت در نشست نقد و بررسی فیلم «گاوخونی» به همراه علی معلم، تهیه کننده در سینما هنر و تجربه سخن می گفت، در پاسخ به یکی از حاضران در […]

برای درگذشت عباس کیارستمی

« زندگی اش و دیگر هیچ مرثیه ای برای یک دوست: عباس کیارستمی از وقتی عکس اش را در بستر بیماری دیدم دلم گرفت. هی این دست و آن دست کردم که چیزی برایش بنویسم و به او بگویم بمان رئیس. جا نزن. بمان باز فیلم بساز، تا نقد کنم. تو تنها فیلمساز جشنواره ای ما […]

بلوغ هنرمندان تئاتر باور شود

سرپرست گروه تئاتر «این روزها» اظهار امیدواری کرد که در سال ۹۵ دولت از سالن‌های خصوصی تئاتر حمایت و بلوغ هنرمندان تئاتر را در زمینه بایدها و نبایدها باور کند. محمد یعقوبی درباره فعالیت‌های خود در زمینه اجرای تئاتر در سال ۹۴  گفت: سال ۹۴ نمایش «برهان» را در کانادا به صحنه بردم که اولین […]

کلید برنامه‌های سال جدید زده شد/ «سینما سیار» تابستان ۹۵ می‌آید

مصطفی ابطحی مدیرعامل موسسه رسانه های تصویری با اشاره به اینکه کلید برنامه‌های سال جدید زده شد، بیان کرد «سینما سیار» تابستان ۹۵ آماده اجرا می شود. مصطفی ابطحی مدیرعامل مؤسسه رسانه های تصویری  با اشاره به برنامه‌های سال آینده این مؤسسه گفت: موسسه رسانه های تصویری یکی از مؤسسات وابسته به سازمان سینمایی، نقش […]

❖ عبدالرضا اکبری :

شرایط امروز سینما قانع‌کننده نیست

عبدالرضا اکبری که مدت هاست دغدغه کارگردانی دارد درصدد است به طور جدی این تجربه را پیگیری کند. عبدالرضا اکبری که به نظر می رسد این روزها جدی‌تر به کارگردانی فکر می کند در این باره گفت: مدت هاست در فکر کارگردانی هستم اما این روزها بیشتر این موضوع را پیگیری می‌کنم و امیدوارم شرایطی […]

«ابد و یک روز» بدترین فیلم امسال بود، نه برترین!

مسعود فراستی شامگاه شنبه در نشست تخصصی فرم در سینما در محل مرکز فرهنگی تبلیغی شهید هاشمی نژاد مشهد با اشاره به آثار جشنواره فیلم فجر امسال اظهار کرد: متاسفانه جشنواره امسال اثری که در سطح ملی حائز دریافت جایزه باشد را نداشت. وی فیلم «ابد و یک روز» را بدترین و خطرناک ترین فیلم […]

آغاز پیش‌فروش بلیت‌های جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی

افتتاح چهل و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران با یادی از بهرام بیضایی

جشنواره فیلم کوتاه تهران در قاب برنامه «هوران»

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme