اولین تصویری که عنوان «بامداد خمار» برای بسیاری از مخاطبان ایجاد می‌کند، یک اثر عاشقانه است؛ تصویری که البته با منبع ادبی آن نیز ارتباط دارد. اما اگر سریال را صرفاً در همین قالب ببینیم، بخش قابل توجهی از ویژگی‌های اجرایی و تولیدی آن نادیده گرفته می‌شود. «بامداد خمار» علاوه بر وجه عاشقانه، از ظرفیت‌های یک درام تاریخی و خانوادگی استفاده می‌کند و همین ترکیب، فضای تولیدی متفاوتی برای آن ساخته است.
یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های سریال، جهان تاریخی آن است. مخاطب فقط با یک رابطه عاطفی مواجه نیست، بلکه وارد محیطی می‌شود که باید از نظر معماری، لباس، چهره‌پردازی، اشیا و مناسبات اجتماعی برایش قابل باور باشد. همین مسئله باعث شده تولید سریال به مجموعه‌ای از تخصص‌های مختلف نیاز داشته باشد.
در فهرست عوامل، نام محمدرضا شجاعی به عنوان طراح صحنه، پگاه ترکی به عنوان طراح لباس، ایمان امیدواری به عنوان طراح گریم، پویان کفیلی به عنوان مدیر فیلمبرداری و مجید عاشقی به عنوان تدوینگر آمده است. حضور این مجموعه از عوامل نشان می‌دهد «بامداد خمار» را نمی‌توان فقط از زاویه قصه عاشقانه بررسی کرد.
از نظر بازیگری نیز سریال تنها به دو شخصیت اصلی متکی نیست. حضور بازیگرانی از نسل‌های مختلف، از چهره‌های باسابقه تا بازیگران جوان، به مجموعه ساختاری چندنسلی داده است. این ویژگی با ماهیت خانوادگی سریال هماهنگ است و باعث می‌شود فضای اثر از یک رابطه دو نفره بزرگ‌تر شود.
وجه تاریخی سریال نیز آن را از یک ملودرام عاشقانه معمولی جدا می‌کند. در یک سریال عاشقانه معاصر، بخش زیادی از جهان بصری به طور طبیعی در اختیار تولید قرار دارد؛ خیابان‌ها، خانه‌ها، لباس‌ها و وسایل روزمره همان چیزهایی هستند که مخاطب امروز می‌شناسد. اما در یک سریال تاریخی، همه این عناصر باید دوباره ساخته یا انتخاب شوند.
این تفاوت، «بامداد خمار» را از نظر تولید به پروژه‌ای پرجزئیات تبدیل می‌کند. حتی یک اتاق ساده باید با دوره تاریخی هماهنگ باشد. لباس باید متناسب با زمان باشد. گریم باید چهره‌ها را از زمان حال جدا کند. فیلمبرداری باید فضایی بسازد که با طراحی صحنه و لباس هماهنگ باشد.
بنابراین ژانر سریال را نمی‌توان فقط با داستان آن تعریف کرد. ژانر در شکل تولید نیز خود را نشان می‌دهد. «بامداد خمار» در بخش‌هایی یک درام خانوادگی است، در بخش‌هایی یک اثر تاریخی و در لایه‌ای دیگر یک عاشقانه؛ و همین ترکیب باعث شده مخاطب با مجموعه‌ای مواجه شود که ظرفیت‌های مختلفی برای تماشا دارد.
این تنوع حتی در بازی‌ها نیز دیده می‌شود. شخصیتهای مختلف، جنس‌های متفاوتی از بازی را به همراه دارند و حضور بازیگران باتجربه در کنار نسل جوان، به سریال امکان می‌دهد فضای انسانی گسترده‌تری ایجاد کند.
از سوی دیگر، اقتباس از یک رمان شناخته‌شده نیز وجه دیگری به سریال اضافه می‌کند. سریال باید میان وفاداری به جهان اثر مبدأ و نیازهای زبان تصویری خودش تعادل ایجاد کند. همین مسئله آن را از یک فیلمنامه کاملاً اورجینال متمایز می‌کند.
در نتیجه، «بامداد خمار» را می‌توان نمونه‌ای از یک پروژه چندلایه دانست؛ اثری که در آن ادبیات، تاریخ، بازیگری، ...
