مردبازنده می کوشد تا شمایلی تازه از یک مامور پلیس را با همه افت و خیزهای مسیر کشف حقیقت یک قتل بپرورد و از خلال یک قصه ابهام آمیز که از مجموعه متنوعی خرده پیرنگ ها تشکیل شده به ایجاد تعلیق و جذابیت پیگیری این روند برای مخاطب بپردازد. احمد خسروی در مرد بازنده مستقل عمل می کند و حتی با وجود کنار گذارده شدن از سمتش بر مبنای وظیفه و وجدان مجدد به این راه ادامه می دهد و از روشهای خود برای گشودن گره پرونده بهره می برد و اینها همه از خسروی یک مامور پلیس ایرانی می سازد در حالیکه فیلم عامدانه سعی می کند به الگوهای این ژانر وفادار باشد و از المان های آن بهره گیرد و تناسبی میان آن دو برقرارسازد. همین امر در به تصویر کشیدن تهران در فیلم نیز مصداق دارد. از سویی ارجاع به محله ای قدیمی با بافت سنتی که در آن موجود است و از سوی دیگر تمایل به در نظر گرفتن کلیتی بی نام و نشان در جغرافیا و یا حتی آب و هوا و بارانی بودن سرتاسری فیلم که در جهت ایجاد نوعی سردی و بی رنگی حرکت می کند؛ اگرچه برخی دیگر از این دوگانگی ها و ابهامات نظیر اتصال مقتول به شبکه های قدرت و مافیای اقتصادی و حضور عناصری جهت اخلال در پیگیری پرونده توسط خسروی به روشنی بیان نمی شوند که ممکن است به دلیل برخی ملاحظات دچار جرح و تعدیل هایی گردیده باشد و پایانی هم راستا با این فضا را به دنبال داشته باشد. مونتاژ بسیارخوب سجاد پهلوان زاده و بازی جواد عزتی در مرد بازنده چشم نوازتر از سایر مشخصه های فیلم جلوه می کنند.
سینماخانه / حمید عبدالحسینی