حرف فیلم در مفهوم مورد نظر تلخ و گزنده است اما فیلمساز برای بیانش از بستری کمدی بهره برده تا قدری از بار تلخی فیلم بکاهد و فضا را تلطیف نماید که در این امر یعنی رد و بدل ساختن مجموعه ای از شوخی های عمدتاً کلامی موفق است. به ویژه آنکه نقش تیم بازیگری در دستیابی به چنین توفیقی غیر قابل انکار است. اما مشکل اصلی شادروان در فیلمنامه خود را نشان می دهد وقتی پس از دقایق آغازین و برملا شدن مشکلات مالی و استقرار مهمانان در خانه، عملاً جز گفتگوهایی آغشته به کمدی، موقعیت دیگری ساخته نمی شود و قصه ای که به خوبی در بیست دقیقه آغازین نقطه عطف اولیه اش را جاگذاری کرده به ورطه ی تکرار و درجا زدن می افتد. یکی دیگر ازمسائل فیلمنامه عدم تعبیه پیشینه رابطه میان پسر خانواده و زن افغانستانی است و اینکه اساساً چرا و چگونه این پسر به او دلبسته است و شاید به خاطر همین موضوع پایان بندی فیلم از استحکام مورد انتظار عقب می ماند و انجام چنین فعلی را از این شخصیت نمی پذیرد.
سینماخانه / حمید عبدالحسینی