مستند «روزی که سنگ بارید» به کارگردانی سعید صادقی سرارودی بر مبنای یک دغدغه شخصی ساخته شده ولی فیلمساز به درستی و آگاهانه آن را در قامت یک موضوع جمعی و یک نارسایی گروهی و عام بسط می دهد و تبدیل به مطالبه ای عمومی می کند که دیگر فقط در چارچوب خانواده اش مصداق ندارد و دغدغه هر فرد یا خانواده ای است که ممکن است با این موضوع دست به گریبان شده یا در آینده شود.
فیلمساز در این فیلم بازیگوشی و تنوع فرمالیستی خاصی ندارد و صرفاً می کوشد روایتگر پیگیری هایش چه در درون و چه در بیرون خانه باشد و تا رسیدن به هدف یعنی ایجاد نتیجه را پیش روی مخاطب قرار دهد. هرچند که پایان فیلم به نوعی با ناکامی و ابهام همراه است اما فلسفه دنبال کردن این موضوع فی نفسه خود نوعی پیروزی است چرا که بسیاری از مردم تا پیش از این با در نظر گرفتن تبعات مسأله و نیز نامشخص بودن نتایج، مسأله را مسکوت می گذاشته اند. «روزی که سنگ بارید» تا حدی از طولانی بودن تایم و برخی پلان های اضافی به ویژه در بخش منزل و روابط خانوادگی راوی رنج می برد که می تواند با رتوشی دوباره و کاهش مدت زمان آن به اثری فشرده و جذاب تر تبدیل گردد. فیلمی که به سادگی رسالت یک مستند را در آگاهی بخشی و جست و جوگری منعکس می کند و می تواند منبع قابل قبولی جهت مراجعه سازمان ها و نهادهای مرتبط به منظور رفع نا کارآمدی های سوژه موردنظر باشد.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی