به گزارش سینماخانه؛ «جانشین»، تلاشی قابل اعتنا در پرداختن به شهدای تأثیرگذار اما گمنام دوران دفاع مقدس است که می کوشد در قالب یک فیلم حادثه محور روایت شود. همین جا نقطه افتراق در شکل بیانی با سایر آثار (پرتره) شهدای مطرح دوران جنگ هشت ساله خود را نشان می دهد و فیلمنامه نویس کوشیده تا شیوه ای متفاوت از سایر آثار این چنین را از حیث شکل پرداخت شخصیت «حسین املاکی» در پیش بگیرد و بیشتر معطوف بر وجوه بیرونی مواجهه کاراکتر با اتفاقات در عرصه نبرد باشد تا المان‌های رفتاری و اعمالی (درست زمانی که حسین املاکی با اصرار دوستان جلوی دوربین قرار می‌گیرد تا حرف بزند؛ فیلم به اتمام می رسد) و این پرداختی هوشمندانه برای تصویر کردن مردی است که وجه بارز شخصیت اش عمل گرایی ست تا حرف زدن. فیلم شروع کوبنده ای دارد و با گروگان گرفتن یک فرمانده بعثی شروع می شود و در ادامه با کاشت موقعیت های خود مخاطب را درگیر می کند تا با یک حادثه برای قهرمان محوری و به شوک رفتن او بتواند بیننده را با وجه خانوادگی و زندگی مشترک و شخصی اش آشنا سازد و تعمداً از فضای جنگ فاصله می گیرد که مهم ترین بخش آن حضور دوست شهید املاکی با بازی خوب شکیب شجره است. شجره موفق می شود شمایل یک جوان غیور روستایی را با وجه همراهی قهرمان به شکلی اینجایی ارائه دهد و در نقطه اوج (به شهادت رسیدن) تصویری ماندگار در اذهان را حک کند که فرمی آیینی و منحصر به فرد دارد. آرمان درویش در ابتدا انتخابی دور از تصور برای کاراکتر حسین املاکی است اما با دیدن فیلم درمی یابیم که درویش توانسته در خلق وجه زمینی و بی تکلف شخصیت که علی رغم شور و شوق ‌و اقتدار با نوعی آرامش و مظلومیت خاصه در نگاه اش همراه است؛ موفق عمل کند. فیلم در نیمه دوم تمرکزش را بر حادثه معطوف می کند و درصدد برمی آید تا گوشه هایی از عملیات نصر ۴ را برای مخاطب به تصویر درآورد. شامحمدی در پرداخت صحنه های اکشن و به کارگیری جلوه های ویژه میدانی در مجموع به توفیق می رسد و تجربیات دوران مستند سازی اش را به کار می‌گیرد هرچند به نظر می رسد بهره گیری از حجم بالای حرکات دوربین و دنبال کردن کاراکترها در فضای درگیری بانوعی افراط روبه رو است و تا حدی می تواند مخاطب را دچار تلاطم نماید که ممکن است تعمدی در آن وجود داشته باشد که برآمده از فرم آثار مستند است.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی