رفتن به بالا

اخبار سینما ، تئاتر و تلویزیون


  • یکشنبه ۲ مهر ۱۳۹۶
  • الأحد ۳ محرم ۱۴۳۹
  • 2017 Sunday 24 September

یادداشت ها

«بیست و یک روز بعد» فیلمی علیه گداگرافی رایج در سینما

«بیست و یک روز بعد» تجلی درد‌های بزرگ یک جامعه است که توسط سیاستمداران کشور نادیده گرفته می‌شود. قطعا این فیلم در مکتوبات برخی منتقدان سینمایی، فیلم سیاهی است اما فیلم با اتکا به انگیزش‌های قهرمانی، سیاهی از خود بر جای نمی‌گذارد. در سینمای ایران طی دو دهه گذشته  اغلب آثاری که ساخته شده‌اند به […]


«سارا و آیدا» انتخاب میان شر و خیر

دوستی، شر و خیر، صداقت، دروغ، چک برگشتی، طلبکاران، مناقصه و… سرفصل‌هایی است که می‌توان در آخرین ساخته مازیار میری، کارگردان فیلم سینمایی «سارا و آیدا» دید. میری برخلاف فیلم سینمایی «حوض نقاشی» که تصویرگر برشی از زندگی آدم‌های خاص از جامعه بود، این بار مسیر کارگردانی‌اش را به سمت فیلم «سعادت‌آباد» تغییر داد و […]


ماجرای تکراری کلیشه‌ها و طنزی که به هیچ ختم می‌شود

فیلم سینمایی«پاتو کفش من نکن» مجموعه‌ای از کلیشه‌های سینمایی را برایمان به ارمغان آورده و مروری بر فرمول تکراری فروش داشته است. نخست؛ کدام فیلم سینمایی؟ ساخته جدید فرح بخش که «پاتو کفش من نکن» نام دارد، داستان خود را از یک بنگاه همسریابی آغاز می‌کند. به یکباره بخاطر پول‌دار بودن نقش رضا ناجی، بهنوش […]


پوستر، شناسنامه فیلم است

رفتن به سینما برای بیشتر مردم تفریحی آمیخته با هیجان است؛ هیجانی که از لحظه ورود به سالن تا ساعت خروج و شاید روزهای بعد از تماشای فیلم هم با فرد بماند. یکی از دلایل این هیجان هم البته برمی‌گردد به دیدن پوسترهای رنگارنگ فیلم‌ها که در واقع در نقش کاغذ کادویی است که فیلم […]


نگاهی به فیلم «رگ خواب»

سلوک تدریجی یک زن

رگ خواب یعنی به‌دست آوردن قلق آدم‌ها. یعنی اگر بدانیم آدم‌های اطرافمان از چه رفتارهایی خوششان می‌آید و از چه رفتارهایی بدشان، بهتر می‌توانیم با آنها رابطه برقرار کنیم، اما رگ خواب برای سینمادوستان یعنی دیدن چندباره «رگ خواب» حمید نعمت‌الله. «رگ خواب» از آن فیلم‌هایی است که در هر دوره و زمانی و هر […]


زمانی بازیگران الگوی جامعه بودند

یک کارشناس ادبیات فارسی درباره اتفاقات و حاشیه های نشست خبری سریال «زیر پای مادر» یادداشتی را به نگارش درآورد و در آن از بی اخلاقی ها یاد کرد. فوژان احمدی کارشناس ارشد ادبیات فارسی در پی حاشیه های یک نشست خبری که در آن بهناز جعفری به خبرنگاران توهین کرد یادداشتی را به نگارش […]


نان و ماست‌تان را بخورید؛ سواد را چه‌کار دارید؟

نیما حسنی نسب، منتقد و مدرس سینما در کانال شخصی خود یادداشتی درباره حواشی پیش آمده در نشست خبری سریال “زیر پای مادر” و توهین بهناز جعفری به اصحاب رسانه منتشر کرد.   ۱) خبرها را مرور کردم. فایل‌های صوتی و تصویری منتشر شده را هم. پرس‌وجوی مختصری کردم و سری هم به نظرهای جورواجور […]


برادرم ناصر

فیلم‌هایی که به اختلالات روانی می‌پردازند و شخصیت اصلی آن درگیر بیماری ذهنی است، همواره برای تماشا جذاب هستند. این را تاریخچه موفق این فیلم‌ها در سینمای جهان به ما می‌گوید و می‌توان با کمی تمرکز و یادآوری، برخی نمونه‌های شاخص این‌گونه آثار را مرور کرد.   البته گاهی این فیلم‌ها روی وجوه انسانی و […]


سینماگردی از افطار تا سحر

هرساله اکران فیلم‌های سینمایی در ماه مبارک رمضان از مهم‌ترین دغدغه‌های روز و مورد بحث اهالی سینماست. چرا که سینما‌ها در این ماه با افت شدید مخاطب روبه‌رو می‌شوند و به‌همین دلیل متولیان سینمایی به دنبال راهی برای افزایش تعداد مخاطبان سینما می‌گردند. البته برای برون رفت از این مشکل چند سالی است با حلول […]


نقطه کور؛ فیلمی در نکوهش شک

ما عادت کرده‌ایم در سینمای ایران آثاری را که مضامینی چالش‌برانگیز دارند به اصطلاح سفارشی و شسته رفته ببینیم. اما فیلم «نقطه کور» با این که ملاحظات مرسوم سینمای ایران را رعایت می‌کند، ولی جذاب و قابل پیگیری است و دوراهی‌هایی را که بسیاری از بازیگران در آن قرار می‌گیرند، آنقدر واقعی ترسیم می‌کند که […]


آخرین اخبار

logo-samandehi

یادداشت ویژه

«بیست و یک روز بعد» فیلمی علیه گداگرافی رایج در سینما

«بیست و یک روز بعد» تجلی درد‌های بزرگ یک جامعه است که توسط سیاستمداران کشور نادیده گرفته می‌شود. قطعا این فیلم در مکتوبات برخی منتقدان سینمایی، فیلم سیاهی است اما فیلم با اتکا به انگیزش‌های قهرمانی، سیاهی از خود بر جای نمی‌گذارد. در سینمای ایران طی دو دهه گذشته  اغلب آثاری که ساخته شده‌اند به دنبال تعریف تازه‌ای از طبقه متوسط و مطالبات آنهاست و طبقه فرودست اجتماعی هیچ جایگاه مشخص و تعریف معینی در میان آثار سینمایی ندارد. در واقع نوعی اعوجاج و نوعی التقاط معرفتی - اجتماعی از طبقات در سینمای ایران رایج است و همین امر موجب می‌شود باورپذیری آثار سینمایی ضریب مقبولیت در میان مخاطبان نداشته باشد. وقتی در حوزه فیلمسازی به دام واقع‌گرایی می‌افتادیم، ترسیم نقش و نگار طبقاتی و جزئیات از ضرورت‌های نمایشی محسوب می‌شود. فیلم «بیست و یک روز بعد» از آن دسته آثاری است که تصویر دقیقی از طبقه فرودست اجتماعی ارائه می‌کند. شاید نخستین دلیل تمایز فیلم « بیست و یک روز بعد» از سایر آثار سینمایی رایج، توجه مولف به نمایش کاملا واقع‌گرا از طبقه فرودست اجتماعی است. اغلب آثار ساخته شده درباره طبقه فرو دست به نوعی التقاط اجتماعی دچارند. عدم تشخیص نشانه‌های طبقه متوسط سبب می‌شود که فیلمساز اوج و فرود نمایشی و دراماتیک این طبقه را شناسایی نکند. گداگرافی ممنوع! چرا نمایش دقیق طبقه متوسط ضرورت دارد و در این متن بدان تاکید داریم؟ یکی از مشکلات عدیده سینمای ایران در دو دهه گذشته این است که  به دلیل عدم شناسایی طبقات اجتماعی، فیلمسازان برج عاج نشین سینمای ایران مبتلا به بیماری رایج سینمای گداگرافی شده‌اند. مسافر(عباس کیارستمی)، دونده(امیرنادری)،‌ خمره(ابراهیم‌فروزش)، بادکنک‌سفید(جعفر پناهی)، سازدهنی(امیر نادری) خانه دوست کجاست(عباس کیارستمی)  و ... ، آثاری شبیه بیست و یک روز بعد، مبتلا به همان بیماری رایج گداگرافی هستند. به دام گداگرافی افتادن آثار سینمایی ریشه در عدم شناخت طبقات دارد، نه نشان دادن مشکلات معیشتی مردم.  نخستین موضوعی که فیلم «بیست و یک روز بعد» را از گداگرافی رایج دور و به سینمای واقعی نزدیک می‌‎کند، ترسیم دقیق از شخصیت‌‌های وابسته به این طبقه، موقعیت‌ها، فرصت‌ها و چالش‌های پیش روی آنان است.  بیست و یک روز بعد، عیاری افزون‌تر از آثار مشابهش با تم گداگرافی دارد، قهرمانی پر انگیزه‌ای برای بدست آوردن. نمایش فقر، بدون قهرمانی که برای دفع کاستی‌ها تلاش نمی‌کند و هیچ انگیزش فردی، عاطفی و اجتماعی برای رهایی از فقر و معضلات وابسته به فقر ندارد، مصداق گداگرافی است؛ مشابه آثار سینمایی کودک و نوجوان محوری که به بخشی از آنان اشاره شد. قهرمانی که انگیزش قهرمانی داستانی‌اش آنقدر پتانسیل مقبولی دارد که مخاطب تصور می‌کند مرتضی سعدی (مهدی قربانی) به جای نگاه داشتن قطار می‌تواند کوه را جابجا کند.   فیلم  «بیست و یک  روز بعد» تجلی درد‌های بزرگ یک جامعه است که توسط سیاستمداران اجرایی کشور نادیده گرفته می‌شود. به یقین با همین پارامترهای رایج و جستجو در مکتوبات برخی منتقدان سینمایی، فیلم بیست و یک روز بعد، فیلم سیاهی است. اما فیلم به شکل اصیلی با اتکا ...