رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 0 خبر

  • شنبه ۲۵ مهر ۱۴۰۵
  • السبت ۵ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Saturday 17 October

هنر | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 4176

نمایش‌های خیابانی آغاز می‌شود/ اجرای گروه‌های جوان در جشنواره

در دومین روز از برگزاری جشنواره تئاتر شهر در شنبه ۱۲ مهر سال جاری، ۱۲ نمایش در بخش های مختلف جشنواره اجرا خواهد شد. در روز شنبه و در بخش نمایشنامه‌خوانی، «داستان حمید بهمنش» نوشته روزبه اختری و به کارگردانی آیسان اختری و نمایش «خش خش بیسیم» به نویسندگی و کارگردانی داریوش نصیری و مرتضی […]

برنامه اکران سینما ها . مهر ۹۳

ماهی و گربه نویسنده : شهرام مکری کارگردان : شهرام مکری بازیگران : سعید ابراهیمی فر ، سیاوش چراغی پور ، بابک کریمی اکران فیلم ماهی و گربه در سینما : پردیس آزادی، پردیس کوروش خواب زده ها نویسنده : رحمان سیفی آزاد کارگردان : فریدون جیرانی بازیگران : فرهاد اصلانی ، اکبر عبدی ، […]

بیست و هشتمین جشنواره بین المللی فیلمهای کودکان و نوجوانان در اصفهان گشایش یافت

این جشنواره با حضور ۷۰ میهمان خارجی و در بخشهای ˈسینمای ایران و بین الملل کوتاه و بین الملل بلند، پویانمایی، ویدیویی کوتاه و فیلمهای ویدیویی بلندˈ با حضور فیلمسازان داخلی و خارجی به مدت چهار روز برگزار می شود. آثاری از فیلمسازان ۶۴ کشور به این جشنواره ارسال شده که از میان آنها ۴۲ […]

گوینده‌ای که خداحافظی‌اش «خبر» شد

نمی‌شود از «فواد بابان» نام برد و درباره مثلث طلایی گویندگی خبر بعد از انقلاب حرفی نزد؛ مثلثی که فواد بابان، محمدرضا حیاتی و بهرام افشار به عنوان سه ضلع آن، نزدیک ۳۰ سال خبرهای مهم را به سمع و نظر بینندگان رساندند. در حال حاضر صداوسیما بیش از ۵۰۰ بخش خبری دارد و همین […]

انتشار اولین عکس «اتاق عمل» مهران مدیری

اولین عکس از پروژه «اتاق عمل» منتشر شد که طی آن مهران مدیری در حال عکاسی از ماسک سیامک انصاری است. این عکس نشان دهنده ماسکی است که از صورت سیامک انصاری ساخته شده و عکاس آن که مهران مدیری است، در آیینه دیده می‌شود. سریال طنز «اتاق عمل» به تهیه کنندگی حمیدرضا مهدوی در […]

ستارگان به شبکه یک می‌آیند

محمد سلوکی برنامه «ستاره شو» را برای شبکه یک اجرا و کارگردانی می کند و قرار است این برنامه از جمعه ۱۱ مهر ماه هر هفته ساعت ۲۳ روی آنتن برود. برنامه «ستاره شو» با موضوع ستاره شدن، توجه به نخبگان و حمایت از جریان پیشرفت های علمی و ارج نهادن به ایده های خلاقانه […]

جدیدترین خبرها از ساخت «رسوایی ۲»/ قصه در شهر فرضی شکل می‌گیرد

مسعود ده نمکی، کارگردان سینمای ایران پروانه ساخته تازه ترین فیلمش با عنوان «رسوایی ۲» را از سوی سازمان سینمایی دریافت کرد و به زودی پیش تولید این فیلم را آغاز می کند. به گزارش خبرنگار مهر، ظهر امروز سازمان سینمایی مجوز ساخت پنج فیلم برای کارگردانان سینمای ایران را صادر کرد که در این […]

پخش سریال «بیگانگان» از شبکه فراتر

«غذای نیمروز» مستقیماً وارد رقابت اسکار شد

قسمت اول سریال «سرخ و سیاه» منتشر شد

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme