رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 2 خبر

  • شنبه ۱۸ مهر ۱۴۰۵
  • السبت ۲۷ ربيع ثاني ۱۴۴۸
  • 2026 Saturday 10 October

سینمای جهان | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 319

وودی آلن

فیلم جدید وودی آلن جشنواره کن را افتتاح می‌کند

«کافه سوسایتی» اثر جدید وودی آلن فستیوال فیلم کن را افتتاح می‌کند. به نقل از بی‌بی‌سی نیوز، جدیدترین اثر وودی آلن با عنوان «کافه سوسایتی» فیلم افتتاح‌کننده فستیوال فیلم کن امسال خواهد بود. با نقش‌آفرینی کریستن استوارت، جسی آیزنبرگ و استیو کارل، این فیلم حول محور کافه سوسایتی دهه ۱۹۳۰ هالیوود می‌چرخد. به این ترتیب […]

مستر بین هیچوقت خداحافظی نمی‌کند/ در دنیای کمدی می‌مانم

روان آتکینسون بازیگر نقش شخصیت محبوب «مستر بین» گفته است هیچوقت از ایفای این نقش خداحافظی نمی‌کند. به نقل از آسوشیتدپرس، بازیگر نقش «مستر بین» گفته است هرگز از ایفای این نقش اعلام بازنشستگی نکرده و هیچیک از نقش‌های کمیکش را ترک نمی‌کند. البته از نقش‌های جدی نیز استقبال می‌کند. روان آتکینسون گفته هیچوقت از […]

ستاره‌‌هایی که از قطار اسکار جا ماندند

احد هاشم لو: شاید آکادمی علوم و هنرهای سینمایی ریشه در نوعی روابط عمومی خودستایانه (و اگر عمیق‌تر شویم تفرقه‌انگیز) داشته باشد، اما روی هم رفته نقش مناسبی در افزایش چشمگیر فیلم‌های مرغوب ایفا کرده است. فیلم بروکلین، امروز جایزه‌ای نخواهد برد، اما به‌عنوان نتیجه تبلیغات امسال، افراد بیشتری داستان ساده و کوتاه یک ایرلندی […]

❖ بر اساس داستان واقعی

جولیا رابرتز دوباره در یک درام جنایی بازی می‌کند

جولیا رابرتز در یک درام جنایی با نام «لوکوموتیو ران» جلوی دوربین می‌رود. به نقل از ورایتی، «لوکوموتیو ران» که با تمرکز بر یک شخصیت واقعی ساخته می‌شود، یادآور فیلم «ارین براکویچ» است که درباره یک شخصیت واقعی بود و رابرتز ۱۶ سال پیش برای بازی در این فیلم جایزه اسکار و بفتا را از […]

فیلم «اتاق» جایزه‌های کانادا را درو کرد

فیلم «اتاق» مهمترین جوایز اسکرین کانادا را به خود اختصاص داد. ه نقل از اسکرین دیلی، درام کانادایی-ایرلندی «اتاق» یکشنبه شب موفق به کسب ۹ جایزه از جوایز اسکرین شد. «اتاق» توانست جایزه بهترین فلم را از آن خودش کند. ضمن این که لنی آبراهامسون کارگردان این فیلم نیز جایزه بهترین کارگردانی را به خانه […]

بازیگر سوپرمن فقط برای هنر کار نمی‌کند/ پول هم خوب است

هنری کویل بازیگر سوپرمن می‌گوید فقط برای هنر بازی نمی‌کند و پول درآوردن در این شغل هم خیلی خوب و مهم است. به نقل از آسوشیتدپرس، هنری کویل تایید کرده که هنر برای هنر شعارش نیست و در یک تایید تابوشکنانه گفته پول درآوردن برایش خیلی اهمیت دارد. این بازیگر ۳۲ ساله بریتانیایی که در […]

بهار قاسمی با «دُخشید» ۲ جایزه جهانی گرفت

رونمایی از پوستر «بُت» حمید نعمت‌الله

❖ با عبور از هفته سوم اکران،

«خانوم والده» پرفروش‌ترین فیلم سال شد

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme