سینمای ایران سال‌ ها است که در تقابل میان ملودرام‌ های محصور و کمدی‌های تجاری، جای خالی ژانر «جاده‌ ای» را با شدت حس می‌کند. یوسف حاتمی‌ کیا در فیلم «اسکورت»، با انتخاب موضوع شوتی‌ ها و فضای پرمخاطره‌ جاده، تلاش می‌کند این خلاء را پر کند. فیلم داستان «اصلان» (امیر جدیدی) را روایت می‌کند؛ سربازی که در میانه‌ یک بحران شخصی و برای تأمین هزینه‌ درمان دوست بیمارش، ناخواسته به نقش اسکورت یک خودروی حامل کالای قاچاق در کنار راننده‌ دیگری (هدی زین‌ العابدین) درمی‌ آید. همین تقابل میان وظیفه و ضرورتِ بقا، موتور محرک دراماتیک داستان را روشن می‌کند.
از منظر فنی، «اسکورت» اثری با اعتماد به‌ نفس بالا است. برخلاف بسیاری از فیلم‌ های اکشن داخلی که در اجرای سکانس‌ های جاده‌ ای دچار لغزش می‌شوند؛ حاتمی‌ کیای پسر، با کمک تدوینگر و فیلمبردار، ریتمی تند و دکوپاژی پرتحرک خلق کرده است. حضور امیر جدیدی در نقش سربازِ مستأصل، وزن دراماتیک فیلم را حفظ می‌کند. او با تسلط همیشگی‌ اش، استیصالِ انسانی را در دلِ اکشن، به خوبی به تصویر می‌کشد. در سوی دیگر، هدی زین‌ العابدین اگرچه در شخصیت‌ پردازیِ لایه‌ های عمیق‌ تر با محدودیت‌ های متن روبرو است، اما در بازنمایی خشونت این زیستِ جاده‌ ای، تلاش قابل‌ تقدیری انجام داده است.
با این حال، فیلم در لایه‌ نویسندگی دچار نوعی «شتاب‌ زدگی» است. انگیزه‌ های اصلی کاراکترها برای ورود به این مسیر پرخطر، گاه با سرعت بسیار بالایی روایت می‌شود و فرصت کافی برای گذار از بحران‌ های روانی به مخاطب داده نمی‌ شود. همچنین، فیلم پتانسیل بالایی داشت تا به جای تمرکز صرف بر هیجان و سرعت، به ریشه‌ های اجتماعی و اقتصادی پدیده‌ شوتی‌ ها نیز بپردازد؛ اما در نهایت، «اسکورت» ترجیح می‌دهد که در دایره‌ هیجان و اکشن باقی بماند. با تمام این‌ ها، «اسکورت» تجربه‌ ای متفاوت در سینمای امروز است. فیلمی که موفق می‌ شود میان هنرِ فنی و نیاز مخاطب به هیجان، پل بزند و نشان دهد که یوسف حاتمی‌ کیا در مسیر دستیابی به یک زبان سینمایی مستقل و پرکشش، گام‌های بلندی برداشته است.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی