رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 19 خبر

  • پنجشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۵
  • الخميس ۳ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Thursday 15 October

اسلاید اصلی | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 8

گزارش تصویری نمایش “به من میگن مک کنا” (۲)

نمایش “به من میگن مک کِنا” نوشته دان شا با ترجمه هوشنگ حسامی و به کارگردانی رضا قنبرزاده فرید و با بازی آرش مهاجر، پیام سلیمانی، صبا گرگین پور، هامون سیدی، فرزان بهنام از ۴ تا ۱۸ شهریور ماه ۱۳۹۷ در سالن شماره یک خانه نمایش مهرگان به روی صحنه می رود. سینماخانه / عکاس […]

سومین جشنواره فیلم سلامت آغاز به کار کرد

سومین جشنواره فیلم سلامت همزمان با روز پزشک و با شعار «سلامت برای همه؛ اجتماعی شدن سلامت» از  پنجشنبه اول شهریور ماه ۱۳۹۷ در پردیس سینمایی چارسو رسما آغاز به کار کرد. سینماخانه / عکاس: امیر سهیلی پور

گزارش تصویری مراسم دهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران

مراسم اهدای جوایز دهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران شامگاه چهارشنبه ۳۱ مردادماه ۱۳۹۷ با حضور اهالی سینمای مستند و اصحاب رسانه در محل تالار قلم سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران برگزار شد. سینماخانه / عکاس: امیر سهیلی پور

گزارش تصویری نمایش “آمیز قلمدون”

نمایش ” آمیز قلمدون” نوشته اکبر رادی و کارگردانی هادی مرزبان و با بازی ایرج راد، فرزانه کابلی، پریسا مقتدی و ….   از ۲۱ مرداد ماه ۱۳۹۷ به مدت ۱۵ شب اجرا، در  پردیس تئاتر شهرزاد به روی صحنه می رود. سینماخانه /  عکاس : لیلا محرم پور  

گزارش تصویری اکران خصوصی فیلم “داش آکل” (۲)

مراسم اکران خصوصی فیلم سینمایی”داش آکل” به تهیه‌کنندگی و کارگردانی محمد عرب شامگاه دوشنبه ۲۸ مرداد ماه ۱۳۹۷ در پردیس سینمایی باغ کتاب باحضور عوامل و هنرمندان برگزار شد. سینماخانه / عکاس: سارا ضرابی

گزارش تصویری نمایش “پا”

نمایش “پا” ، برگزیده نخستین جشنواره تئاتر شهرزاد به نویسندگی و کارگردانی آرمین حمدی پور و با بازی پویان فریدونی، نگین تهمتن، فرزاد نام آوری، حانیه رضایی، رعنا شبانکاره از ۱۴ تا ۳۰ مرداد ماه ۱۳۹۷ در پردیس تئاتر شهرزاد به روی صحنه می رود. سینماخانه / عکاس : لیلا محرم پور

❖ بدرقه پیکر آقای بازیگر به خانه ابدی

مراسم تشیع پیکر استاد انتظامی در میان خیل هنرمندان و علاقمندان

مراسم بدرقه ی آقای بازیگر صبح امروز ۲۸ مرداد ۹۷ در جمع خانواده، یاران، هم قطاران، شاگردان و دوستداران او در مقابل تالار وحدت برگزار شد. به گزارش سینماخانه به نقل از روابط عمومی خانه تئاتر، در ابتدای مراسم و پس از انتقال تابوت حامل پیکر استاد انتظامی به روی سکو، پرویز پرستویی به‌عنوان مجری […]

❖ عزت‌الله انتظامی بازیگر پیشکسوت سینما و تئاتر درگذشت

ستاره پرفروغ سینمای ایران خاموش شد

عزت الله انتظامی هنرمند بی نظیر تئاتر، سینما و تلویزیون ایران صبح امروز در سن ۹۴ سالگی دار فانی را وداع گفت. به گزارش سینماخانه به نقل از روابط عمومی رسانه ملی، عزت الله انتظامی که مدتی در بستر بیماری بود، صبح امروز چشم از جهان فروبست . انتظامی متولد ۱۳۰۳ در محله سنگلج تهران […]

آغاز پیش‌فروش بلیت‌های جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی

افتتاح چهل و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران با یادی از بهرام بیضایی

جشنواره فیلم کوتاه تهران در قاب برنامه «هوران»

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme