«قایق‌ سواری در تهران» به کارگردانی رسول صدرعاملی، فیلمی است که سعی دارد مخاطب را با خود در سفری درون شهری همراه کند. سفری که هم در دل پایتخت می‌گذرد و هم در پیچ و خم خاطرات و روابط انسانی. این فیلم، داستانی را روایت می‌کند که در آن، بازگشت به وطن پس از سال‌ ها دوری، مواجهه با عشق گذشته و انتخاب‌ های جدید زندگی، محوریت پیدا می‌کنند. داستان حول محور «مازیار» می‌چرخد که پس از سال‌ها به ایران بازگشته و درگیر تصمیماتی درباره ازدواج و عشق قدیمی‌ اش می‌شود. فیلم به نوعی به تضاد بین سنت و مدرنیته، یا شاید بهتر است بگوییم، تضاد بین گذشته و حال در زندگی یک فرد می‌پردازد. همین هسته اصلی داستان بهانه ای می شود تا گشت و گذاری در کلان شهر تهران داشته باشیم. تهرانی که با تمام زشتی های خود، زیبا است.

از نگاه فنی، رسول صدرعاملی، کارگردانی که با فیلم‌ هایی چون «دختری با کفش‌ های کتانی» شناخته می‌شود، در این اثر نیز تلاش کرده تا با نگاهی دقیق به جزئیات، فضایی باورپذیر خلق کند. او معمولاً در به تصویر کشیدن روابط انسانی و مسائل اجتماعی موفق بوده است. در این فیلم، تمرکز بر روی شخصیت اصلی و تحول درونی او، نشان از هدایت هنرمندانه صدرعاملی دارد. تجربه قاسم‌ خانی در خلق لحظات طنز و موقعیت‌ های لطیف، همچنان یکی از نقاط قوت بالقوه فیلمنامه محسوب می‌شود. فیلمنامه تلاش دارد تا با استفاده از طنز موقعیت و اجتماعی، در فضای شهری تهران و از میان موقعیت های مختلف، از سویی به سوی دیگر برود. موقعیت هایی که هر کدام برای شهروندان پایتخت آشنا و به بخش عذاب آور زندگی در این شهر بدل شده است. اما صدرعاملی با حالی خوب، تمام این اتفاقات رو به گونه ای به تصویر می کشد که زندگی در کلانشهر تهران را با تمام مشقت های خود، زیبا و دلفریب نشان می دهد. در حقیقت انگار که سکه پایتخت نشینی روی دیگری دارد که ما هیچ گاه به آن توجه نکرده ایم.

«قایق‌سواری در تهران» فیلمی «حال‌خوب‌کن» است و در کنار پرداختن به مسائل، فضایی آرامش‌ بخش و دلنشین برای مخاطب ایجاد کند.

سینماخانه / ا.ش شهابی