رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 11 خبر

  • یکشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۵
  • الأحد ۶ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Sunday 18 October

یادداشت ها | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 13

«بی بدن» و زنده نگه داشتن سینمای اجتماعی

سینمای اجتماعی ایران حالا دیگر به یکی از ارکان اصلی بدل گشته است و «بی بدن» نشان می دهد محدودیت‌های چند سال اخیر و تمام تلاش های خواسته یا ناخواسته در جهت کمرنگ نمودن این شکل از سینما نتوانسته است ریشه دوانده و اصیل این گرایش را به تمامی در میان فیلمسازان و مخاطبین بگسلد. […]

«تمساح خونی» و خون تازه سینمای کمدی

کیفیت کمدی های سینمای ایران همواره محل مناقشه صاحب نظران و تماشاگران بوده اند و این امر در دوره اخیر که بحث استقبال و فروش و نجات اقتصاد سینما پر رنگ تر از قبل گشته، بیش از گذشته نمود یافته است و در چنین شرایطی «تمساح خونی» به روی پرده آمده. فیلمی که اولین ساخته […]

احیای ژانر ورزشی با «پرویز خان»

در میان انبوه ژانرهایی که سینمای ایران از آن ها محروم و یا تهی است؛ از میان فیلم های ورزشی تنها تعداد معدودی در دهه ۷۰ به یاد می آید و حالا «پرویز خان» بار دیگر نفسی تازه و جانی دیگر بر این پیکره فراموش شده می دمد. «پرویز خان» نخستین فیلم علی ثقفی است […]

ادای دین «ریپلی» به سینمای کلاسیک نوآر

مینی­­ سریال «ریپلی» محصول سال ۲۰۲۴ میلادی و یک سیاه و سفیدِ جذاب و کلاسیک با دیالوگ­هایی به اندازه است. سریال «ریپلی» اقتباسی ادبی از رمان «آقای ریپلی بااستعداد» است و داستان آن در سال ۱۹۶۱ در ایتالیا می­ گذرد. مردی ثروتمند در نیویورک، فردی به نام ریپلی را استخدام  می کند تا پسر جوان […]

«شب آهنگی» به دنبال شادی گمشده جامعه ما

شادی گمشده امروز جامعه ما است و در چنین شرایطی یکی از وظایف رسانه های تصویری تولید برنامه هایی است که بتوانند شادی و امید را به جامعه تزریق کنند. در این میان به نظر می رسد تلویزیون که دیگر مخاطبان پرتعداد خود را ندارد و حتی رویکرد اخیرش برای بازگرداندن برنامه‌سازان مطرح هم چندان […]

یادداشتی کوتاه درباره فیلم کوتاه «وضعیت اورژانسی»

فیلم کوتاه «وضعیت اورژانسی» به کارگردانی مریم اسمی‌خانی توانست در سی و نهمین جشنواره ملی فیلم فجر، سیمرغ بلورین بهترین فیلم کوتاه را کسب کند. همچنین جایزه بهترین فیلم کوتاه سی و هشتمین جشنواره جهانی فیلم فجر نیز «وضعیت اورژانسی» تعلق گرفته است. همین پیش زمینه کافی است که متوجه شویم با اثری متفاوت رو […]

نگاهی به برنامه «شب آهنگی»

احسان رحیم‌زاده روزنامه‌نگار و منتقد سینما در یادداشتی نگاهی به برنامه «شب آهنگی» با اجرای حامد آهنگی که به طور اختصاصی در فیلم نت ساخته و پخش می‌شود، داشته است. نوشته او بدین شرح است: در «شب آهنگی» مثل «باضیا» با یک تاک شو طرفیم که عنوانش با فامیل مجری یعنی حامد آهنگی تشابه دارد.‌ […]

حسن بازگشت حسنی به آنتن تلویزیون

خبر بازگشت فرزاد حسنی برای ویژه برنامه سال تحویل می تواند نویدبخش باشد، مجری توانمندی که سالها از آنتن تلویزیون دور بود. حسنی در این مدت کم کار نبوده و در حیطه بازیگری در صحنه تئاتر، سینما و نمایش خانگی فعالیت های مختلفی را تجربه کرده است و البته در حیطه گویندگی نیز در رادیو […]

یادداشتی کوتاه درباره فیلم کوتاه «فروزان»

فیلم کوتاه «فروزان» به کارگردانی میرعباس خسروی نژاد محصول دفتر خرم آباد انجمن سینمای جوان ایران است که به مدت ۱۲ دقیقه داستان یک شب از زن جوانی را روایت می کند که شوهرش فوت شده و با دو فرزند کوچک خود در روستا زندگی می‌کنند. فروزان سعی می‌کند از گله گوسفندانش که در خانه دارد […]

نکته ها و ملاحظاتی درباره چهل و دومین جشنواره فیلم فجر

نکته ها و ملاحظاتی درباره چهل و دومین جشنواره فیلم فجر ۱. جشنواره امسال نیز در ادامه سیاست گذارهای مسئولین فرهنگی و سینمایی با حجم بالایی از تولیدات ارگان ها و سازمان های مرتبط و غیرمرتبط سینمایی همراه بود. این موضوع از جهتی مثبت است که زمینه را برای رونق تولید و ورود سرمایه های […]

«حاشیه» و «بادبادک‌ها» اکران می‌شوند

❖ امیر سحرخیز:

هوش مصنوعی فیلم می‌سازد اما قصه‌گویی بلد نیست

❖ وزیر ارشاد:

فیلم کوتاه فرصتی برای گفتگوی فرهنگ‌هاست

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme