رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 2 خبر

  • یکشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۵
  • الأحد ۶ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Sunday 18 October

یادداشت ها | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 11

❖ یادداشت های ویژه جشنواره 43 فیلم فجر (2)

«داد» و بی داد

بازگشت فیلمسازی چون ابوالفضل جلیلی به جشنواره فیلم فجر مغتنم است. «داد» نیز همچون سایر آثار این فیلمساز نگاهی انسانی به بزهکاری نوجوانان دارد و سعی کرده تا یک ایده محدود را به فیلمنامه ای ماجرا محور تبدیل کند که ناموفق است. فیلمنامه در پرداخت شخصیت ها الکن است و اجرای جلیلی نیز سطحی است […]

❖ یادداشت های ویژه جشنواره 43 فیلم فجر (1)

«بازی خونی» و فیلمی که سوژه را هدر داد

به گزارش سینماخانه؛ فیلم «بازی خونی» محصول موسسه فرهنگی هنری اندیشه شهید آوینی در روز اول چهل و سومین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد تا به عنوان اولین فیلم ضعیف جشنواره شناخته شود. داستان «بازی خونی» روایتی از قائله آمل سال ۱۳۶۰ است. سوژه ای جذاب که پیشتر نیز در فیلم «ماهی سیاه کوچولو» […]

«عزیز»؛ یک فیلم عزیز

«عزیز» از نظر پروداکشن و تولید، فیلم جمع و جور و کوچکی است اما به همان نسبت از حیث فضا و حس و حال جاری در آن فیلم بزرگ و گرمی از کار درآمده است. مهم ترین مشخصه آن این است که توکلی موفق می شود جغرافیایی که فیلمش در آن روی می دهد را […]

جشنواره فیلم فجر ۴۳؛ تغییر یا تثبیت ؟!

به گزارش سینماخانه؛ در فاصله حدود یک ماه تا برگزاری جشنواره چهل و سوم فیلم فجر و درحالیکه با تغییر غیرمترقبه دولت، پیش از پایان موعد مقرر دوره خدمت روبه رو بودیم؛ به نظر می رسد جشنواره فیلم فجر نیز بی نصیب از این تحولات نخواهد بود که مهم ترین رکن آن جابه جایی دبیر […]

در جست و جوی «یک وجب خاک»

به گزارش سینماخانه؛ فیلم‌ مستند «یک وجب خاک» به کارگردانی نیما مهدیان در بخش مستندهای بلند ملی هجدهمین جشنواره سینماحقیقت به روی پرده رفت و توانست موفق به دریافت جایزه ویژه دبیر در بخش شهید آوینی به شخصیت مستند شود. «یک وجب خاک» که تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی است؛ داستان خانواده […]

صادق خلخالی به روایت «ضد قهرمان»

به گزارش سینماخانه؛ عارف افشار این بار نیز در قامت یک مستندساز کاربلد پس از ساخت مستند «برزخی‌ها» این بار هم به سال های ابتدایی انقلاب و یکی از چهره های جنجالی آن سال ها رفته است. محمدصادق صادقی گیوی معروف به صادق خلخالی چهره شناخته شده سال های ابتدایی انقلاب اسلامی است که سوژه […]

روایت آخرین روز خدمت شهید رئیسی در مستند «پرواز در مه»

به گزارش سینماخانه؛ مستند «پرواز در مه» به کارگردانی مجتبی امینی برای اولین بار در بخش نمایش ویژه هجدهمین جشنواره بین المللی فیلم مستند ایران «سینماحقیقت» به نمایش در آمد و به دلیل حساسیت موضوع آن مورد توجه اصحاب رسانه قرار گرفت. مستند «پرواز در مه» به ماجرای آخرین سفر استانی شهید آیت‌الله سید ابراهیم […]

❖ به بهانه آغاز جشنواره هجدهم «سینماحقیقت»

گشایش درب های حقیقت به روی سینما

به گزارش سینماخانه؛ در میان رویا پردازی و تخیل و گاه حتی نمایش دروغ های زیبا در عرصه سینمای داستانی، وجود سینمای مستند همچون یک تنفس عمیق و نگاهی صداقت آمیز و البته صریح و عریان، ما تماشاگران را با ورای دیگری ازمنشور چندگانه سینما روبرو می سازد و در واقع حقیقتی از یک سوژه […]

«سایکو» تقابل وهم و واقعیت

فیلم کوتاه «سایکو» به نویسندگی و کارگردانی مصطفی داوطلب، اثری در ژانر درام روان‌شناختی است که با روایتی پیچیده داستان زن و مرد جوانی را روایت می کند که در حاشیه شهر، به مقصد آسایشگاه روانی، سوار بر تاکسی می‌شوند. در میانه راه، بین آن‌ها و راننده درگیری لفظی رخ می‌دهد که به تدریج ابعاد […]

نگاهی به تجربه ارزشمند سازندگان فیلمی متفاوت با AI

فیلمسازی بین‌المللی با هوش مصنوعی در تهران به گزارش سینماخانه؛ جمعه، ۲۷ مهر ۱۴۰۳، همزمان با شروع چهل‌ویکمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، یک فیلم ایرانی ۱۸ دقیقه‌ای نمایش داده شد که از صفر تا صد به وسیله هوش مصنوعی تولید شده و برای آن هیچ تصویربرداری در دنیای واقعی انجام نشده بود؛ اثری با […]

گزارش تصویری نمایش «جاده قرمز»

مادران کوهستان، لالایی ها در آستانه فراموشی

باشگاه همصدا در راستای شناسایی و پرورش استعدادهای بومی سراسر کشور افتتاح شد

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme