رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 13 خبر

  • یکشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۵
  • الأحد ۶ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Sunday 18 October

یادداشت ها | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 18

چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر متفاوت تر از همیشه

چهل و یکمین جشنواره بین المللی فیلم فجر متأثر از شرایط سیاسی و اجتماعی ماه های اخیر کشور برگزار گردید و باید پذیرفت که این مجموعه مسائل، دوره اخیر را با وضعیت ویژه ای در نحوه برگزاری، برنامه ریزی، تولید آثار و سایر مباحث اجرایی روبه رو نمود. ۱. بعد از چند سال برگزاری مجزای […]

(۲۸) یادداشت های کوتاه از جشنواره فجر ۴۱؛ «هفت بهار نارنج»

هفت بهار نارنج اولین تجربه فیلمسازی فرشاد گل‌سفیدی فیلمبردار سینما می باشد که داستانی عاشقانه دارد. روایتی عشقی بی انتها و آنگونه که در خلاصه فیلم آمده است: قصه عشق اساطیری شمس و طلعت… فیلم شخصیت محور با ایفای نقش منحصر به فرد علی نصیریان به عنوان نقش اصلی پیش می رود و عشقی را […]

شوکت و شجاعت ژاله صامتی در «سرهنگ ثریا»

ژاله صامتی حالا و پس از سالیان طولانی و حضور بر صحنه تئاتر و چندین تجربه تصویری در نقش های مکمل بالاخره در سینما نیز درقامت نقش اول زن خود را تثبیت می کند. بازی او در سرهنگ ثریا مجموعه ای است از تمام آنچه که مخاطب از یک کاراکتر قابل دیده شدن می خواهد. […]

(۱۹) یادداشت های کوتاه از جشنواره فجر ۴۱؛ «کت چرمی»

کت چرمی با فیلمنامه ای متوسط به روایت مسائلی تکراری چون رضایت گرفتن از خانواده مقتول تا پای چوبه دار، اعتیاد و کودکان آسیب دیده می پردازد. یک کارمند بهزیستی که خارج از حیطه وظایف و به دنبال انگیزه های شخصی و انسان دوستانه پرونده ای را دنبال می کند و در جهت نجات شخصیت […]

(۱۳) یادداشت های کوتاه از جشنواره فجر ۴۱؛ «سرهنگ ثریا»

بدون اینکه گلوله ای شلیک شود یا فردی با سیانور خودکشی نماید «سرهنگ سریا» با روایتی مادرانه چهره هولناک مجاهدین خلق را به تصویر می کشد، آنجا که ذهن ها را چنان مسخر خود کرده اند که فرزند مادر را از خود می راند و برادر به صورت برادرش سنگ پرانی می کند و به […]

جشنواره فیلم فجر و موقعیت دوگانه 

در هیچ دوره ای حتی در سال های نخستین برگزاری، جشنواره فیلم فجر در چنین موقعیت دوگانه ای از حیث موافق و مخالف قرار نداشته است. جشنواره ای که با همان ابعاد جشن گونه اش نیز همواره محملی برای حضور و تریبونی برای بیان نظرات و تضارب آرا بوده و به عنوان مامنی برای اهالی […]

(۷) یادداشت های کوتاه از جشنواره فجر ۴۱؛ «جنگل پرتقال»

با فضای مدرسه آغاز می شود و معلمی تندخو که برای گرفتن مدرک فارغ التحصیلی اش  بعد از سالها به دانشگاهی وارد می شود که در رشته ادبیات نمایشی از آن فارغ التحصیل شده است، دانشگاهی در تنکابن که در سالهای دور میزبان درام عاشقانه آقای نویسنده و چالش های جدی رابطه اش بوده است. […]

(۲) یادداشت های کوتاه از جشنواره فجر ۴۱؛ «شماره ۱۰»

فیلم با صحنه هایی از جراحت و شکنجه اسرای جنگ تحمیلی آغاز می شود و با نقشه فرار از زندان عراقی ادامه می یابد. در ابتدای فیلم چهره پردازی سنگین مجید صالحی بازیگر نقش اصلی فیلم و تصاویر زندان به سبک فیلمهای هالیوودی مواجهه با اثری متفاوت در ژانر جنگ را القا می کند که […]

«سرگیجه»ای در شبکه نمایش خانگی

دوشنبه ۲۶ دی‌ ماه در حالی نخستین قسمت سریال «سرگیجه» به صورت اختصاصی از پلتفرم نماوا پخش شد که تبلیغات محدودی از این سریال را شاهد بودیم. «سرگیجه» دومین کارگردانی بهرنگ توفیقی برای شبکه نمایش خانگی بعد از تجربه موفق ساخت سریال آقازاده است. توفیقی همچنین تجربه ساخت سریال های پرمخاطبی همچون بی همگان، افرا، […]

«سقوط»؛ کپی جذاب در شبکه نمایش خانگی

این روزها مینی سریال «سقوط» به موضوع داغ شبکه نمایش خانگی بدل شده است. پروژه ای که در سکوت کامل خبری جلوی دوربین رفت و هیچ خبر یا عکسی در زمان فیلمبرداری از آن منتشر نشده بود؛ با خروج حمید فرخ نژاد از کشور بر سر زبان ها افتاد. اولین جنجال این سریال گلایه عوامل […]

کتاب «چهل‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران» منتشر شد

بولتن روزانه چهل‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران منتشر شد

«حاشیه» و «بادبادک‌ها» اکران می‌شوند

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme