- سه شنبه 26 آبان 1405 - 14:57
- کد خبر : 196940
- تئاتر

نگاهی به نمایش «ده بیستدقیقه کم»
نمایش «ده بیستدقیقه کم» که در سالن انتظامی خانه هنرمندان ایران به روی صحنه رفت، تجربهای تأملبرانگیز و در عین حال دلنشین بود؛ اجرایی که با تکیه بر توانایی بازیگران، موسیقی زنده و طراحی هوشمندانه عناصر صحنه، توانست بدون نیاز به دکور، جهانی از احساس، طنز و اندوه خلق کند. یکی از نقاط قوت قابلتوجه […]
نمایش «ده بیستدقیقه کم» که در سالن انتظامی خانه هنرمندان ایران به روی صحنه رفت، تجربهای تأملبرانگیز و در عین حال دلنشین بود؛ اجرایی که با تکیه بر توانایی بازیگران، موسیقی زنده و طراحی هوشمندانه عناصر صحنه، توانست بدون نیاز به دکور، جهانی از احساس، طنز و اندوه خلق کند.
یکی از نقاط قوت قابلتوجه این نمایش، بازی درخشان و تسلط کامل بازیگران بود. هماهنگی، حضور مؤثر و توانایی آنها در انتقال حس و معنا، مخاطب را از ابتدا تا انتهای اجرا با خود همراه میکرد. طنز ظریف و لحظههای شیرینی که در طول نمایش شکل میگرفت، لبخند را بر لب تماشاگر مینشاند؛ لبخندی که در کنار لایههای عمیقتر اثر، معنای دیگری پیدا میکرد.
موسیقی زنده از دیگر عناصر تأثیرگذار این اجرا بود. بهرهگیری از موسیقی سنتی و بهویژه صدای دلنشین ساز قانون، به فضای نمایش جان تازهای بخشیده و جذابیت آن را دوچندان کرده بود. موسیقی نه صرفاً همراهیکننده صحنه، بلکه بخشی از روایت و احساس نمایش بود.
نکته جالب دیگر، اجرای نمایش بدون دکور بود؛ انتخابی که نهتنها خللی در ارتباط مخاطب با اثر ایجاد نمیکرد، بلکه فرصتی فراهم آورده بود تا تمرکز تماشاگر بر بازیها، کلام و حرکت بازیگران بیشتر شود. در مقابل، طراحی لباس بسیار جذاب و چشمنواز بود و در کنار نورپردازی بهجا و حسابشده، به خلق تصاویر بصری تأثیرگذاری کمک میکرد.
اما در لایههای عمیقتر، نمایش به موضوعاتی چون زن بودن، زایش، مادر شدن و رنجهای پنهان و آشکار زنان میپرداخت. روایت، مخاطب را با دشواریها، دردها، دلهرهها و مسئولیتهایی روبهرو میکرد که در تجربه مادر شدن نهفته است؛ تجربهای که گاه با عشق و امید آغاز میشود، اما میتواند با رنج، فقدان و اندوه نیز گره بخورد.
و شاید تکاندهندهترین بخش نمایش، پایانبندی آن بود؛ جایی که روایت از رنج فردی مادران فراتر میرود و به تصویر مادرانی میرسد که در جنگ، قربانی خشونت و مرگ میشوند. مادرانی که خود نماد زندگی، زایش و پرورشاند، اما در میانه جنگ، زندگیشان به شکلی تلخ و بیرحمانه از آنها گرفته میشود. این پایان، تلنگری عمیق درباره تقابل زندگی و مرگ، عشق مادری و خشونت جنگ بود.
«ده بیستدقیقه کم» با ترکیب طنز و اندوه، موسیقی و حرکت، و با اتکا به بازیهای قدرتمند و طراحی خلاقانه، توانست روایتی چندلایه از زن و مادر بودن ارائه دهد؛ نمایشی که در لحظاتی لبخند بر لب میآورد و در لحظهای دیگر، بغضی سنگین در گلو مینشاند.
اجرایی که پس از پایانش نیز ذهن مخاطب را رها نمیکند؛ بهویژه با این پرسش تلخ که چرا مادرانی که سرچشمه زندگیاند، باید قربانی جنگهایی شوند که خود در برپایی آنها نقشی ندارند.
سینماخانه / سهیلا انصاری
نظرات