رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 18 خبر

  • پنجشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۵
  • الخميس ۳ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Thursday 15 October

تیتر روز | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 296

❖ پایان فروش 70 روزی «فروشنده»

پایان اکران “فروشنده” به عنوان پرفروش‌ترین فیلم سال

علی سرتیپی، مدیر شرکت پخش فیلمیران که پخش فیلم «فروشنده» را برعهده داشت، با فروش ۱۵ میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان، پرفروش‌ترین فیلم سال لقب گرفت. تازه‌ترین ساخته اصغر فرهادی با وجود پایان اکران در سینماهای موظف، همچنان به صورت تک‌سانس در چندین سینماهای آزاد، کورش و شکوفه به اکران خود ادامه می‌دهد. نکته‌ای که […]

فلور نظری : انتخاب بازیگران در مهمانی‌ها صورت می‌گیرد

فلور نظری با اشاره به وضعیت نابسامان بازیگری در تلویزیون گفت: «حدود ۲۰ سال است که در تلویزیون کار می‌کنم و اگر کار من خوب نبود، مردم از آثاری که در آنها ایفای نقش کرده‌ام استقبال نمی‌کردند. من در طول مدت فعالیتم در تلویزیون در چندین اثر بسیار خوب ایفای نقش کرده‌ام و در آثار سینمایی […]

❖ اصغر فرهادی نخستین نشان عباس کیارستمی را دریافت کرد.

اختتامیه جشنواره سی و سوم فیلم کوتاه تهران

مراسم اختتامیه سی و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران با حضور رئیس سازمان سینمایی وزارت و رئیس حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی امشب ٢۴ آبان ماه در تالار اندیشه حوزه هنری برگزار شد. حجت اله ایوبی رئیس سازمان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی پیش از آغاز مراسم اختتامیه سی و سومین جشنواره […]

❖ فیلم «در سکوت»

فیلم «در سکوت» مجوز نمایش گرفت

شورای پروانه نمایش فیلم‌های سینمایی برای یک فیلم با بازی سعید پورصمیمی و فاطمه معتمدآریا مجوز نمایش صادر کرد. شورای پروانه نمایش در جلسه ۲۲ آبان‌ماه که با حضور اکثریت اعضای شورای پروانه نمایش فیلم‌های سینمایی برگزار شد، مجوز نمایش فیلم «در سکوت» به تهیه‌کنندگی سعید ملکان و کارگردانی ژرژ هاشم‌زاده در ژانر اجتماعی صادر […]

❖ اجرای مجدد نمایش ماتریوشکا

اجرای مجدد نمایش ماتریوشکا از اول آذر ماه

نمایش “ماتریوشکا” با بازى پارسا پیروزفر مجدداً از اول آذر ماه در تماشاخانه پالیز اجرا خواهد شد. پارسا پیروزفر در این اثر نمایشى هشت اپیزودى که بر اساس هشت داستان کوتاه از آنتون چخوف نوشته است، به تنهایى ایفاگر نقش تمام شخصیت هاى نمایش است. نویسنده، طراح و کارگردان:  پارسا پیروزفر بازیگر: پارسا پیروزفر مجری طرح: […]

❖ امروز سالروز درگذشت مرتضی پاشایی است

اظهار تمایل خانواده مرتضی پاشایی برای انتشار آلبوم دیگری از او

پدر مرتضی پاشایی گفت: مرتضی پیش از این‌که به‌شکل مستقل شروع به کار کند، به‌عنوان آهنگساز و تنظیم‌کننده در یک موسسه کار می‌کرد و تعداد بسیار زیادی آهنگ از آن دوران باقی مانده است. همچنین تعدادی آهنگ نیز نزد تهیه‌کننده و شاعر آثار او است که اگر جمع‌آوری شود بیشتر از یک آلبوم خواهد بود. […]

افتتاح چهل و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران با یادی از بهرام بیضایی

جشنواره فیلم کوتاه تهران در قاب برنامه «هوران»

اردوی دانش‌آموزی انیمیشن «سفینه نجات» آغاز شد

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme