رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 2 خبر

  • یکشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۵
  • الأحد ۶ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Sunday 18 October

یادداشت ها | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 5

❖ غیرمتقاطع

«تقاطع نهایی» / یادداشت های جشنواره ۴۴ فیلم فجر (۳)

به گزارش سینماخانه؛ «تقاطع نهایی» می کوشد در بستر مینی‌مال، قصه اش را طرح کند و از طریق ایجاد یک بحران کاراکترها را درگیر کند که به نظر برای کاری تک لوکیشن استراتژی قابل قبولی است؛ اما علی رغم تلاش کارگردان و بازی های قابل قبول بازیگران که در میانشان چهره تازه ای همچون پریچهر […]

❖ غبارآلود و پرابهام

«غبار میمون» / یادداشت های جشنواره ۴۴ فیلم فجر (۲)

به گزارش سینماخانه؛ «غبار میمون» بین فیلمی تماشاگر پسند و اثری تأمل برانگیز با مضمونی جاسوسی در نوسان است و نتیجه اش فیلمی سطحی، شتابزده و بی کارکرد است که در برخی از لحظات به یک کمدی ناخواسته تبدیل می شود. غبار میمون سرشار از موقعیت‌ها و دیالوگ‌های شعار زده است که هیچ راهی به […]

❖ معلق؛

«غوطه ور» / یادداشت های جشنواره ۴۴ فیلم فجر (۱)

به گزارش سینماخانه؛ «غوطه ور» را یک روحانی ساخته است و نکته جالب تر این که فیلم درباره مذهب هم نیست. فیلمساز بنابر گفته خود می خواهد از زبان سینما برای بیان دغدغه هایش استفاده کند و در واقع سینما را به مثابه منبر در نظر بگیرد و با اغماض می توان او را تا […]

«شش ماهه»؛ طنزی که از نفس افتاده است

«شش ماهه»؛ طنزی که از نفس افتاده است

سریال «شش ماهه» به کارگردانی مهران مدیری، با وجود انتظاری که از نام او در حوزه طنز اجتماعی وجود دارد، نتوانسته به اندازه آثار موفق پیشینش تاثیرگذار باشد. مهم‌ترین مشکل سریال تکرار موقعیت‌ها و شوخی‌هایی است که پیش‌تر در کارهای مدیری دیده شده و همین موضوع باعث می‌شود بخش‌هایی از روایت قابل پیش‌بینی و کم‌رمق […]

❖ در رثای ناصر تقوایی

همیشه استاد

چند صباحی لازم بود تا از بهت به درآیم و بتوانم چند خطی درباره اش بنویسم به گزارش سینماخانه؛ سال های اواخر دهه هشتاد را به یاد می آورم که همچون جوانی تازه از گرد راه رسیده در عالم هنر و سینما به چشمه ای جوشان متصل گردیدم و امکان حض بردن از محضر یکی […]

❖ گنج همان تصویر است

نگاهی به مستند «رؤیاباف و قاضی»

به گزارش سینماخنه؛ در «رؤیاباف و قاضی» به کارگردانی حسام اسلامی، فیلمساز با برهم‌زدن مرز میان ناظر و متهم، مستندسازی را به میدان تعلیقی بدل می‌کند که در آن حقیقتِ گنج نه زیر خاک، که در خودِ تصویر آشکار می‌شود. رؤیاباف کیست؟ این احتمالاً اصلی‌ترین پرسش مستندِ حسام اسلامی است که اتفاقاً کارگردان به شکلی […]

آزمون سخت «ماندنی ها» بدون فرزاد حسنی

آزمون سخت «ماندنی ها» بدون فرزاد حسنی

عدم حضور فرزاد حسنی در اجرای مسابقه تلویزیونی «ماندنی‌ها» تصمیمی است که برای بسیاری از مخاطبان قابل توجه به نظر می‌رسد. حسنی در سال‌های گذشته نشان داده مجری‌ای است که می‌تواند به یک برنامه تلویزیونی ریتم، انرژی و هویت بدهد؛ ویژگی‌هایی که برای یک مسابقه تلویزیونی اهمیت زیادی دارند. «ماندنی‌ها» برای جذب مخاطب به چهره‌ای […]

نقد و تحلیل نمایش «تا هیچ چیز عوض نشود»

بازآفرینی، نه اقتباس؛ وقتی تئاتر از سینما عبور می‌کند به گزارش سینماخانه؛ نمایش «تا هیچ چیز عوض نشود» به نویسندگی و کارگردانی نیما آقاخانی، از نمونه‌های قابل‌توجه در روند تلفیق میان تئاتر آکادمیک و تئاتر تجربی است؛ اثری که ضمن حفظ پیوند با منبع اقتباس خود فیلم «کشتن گوزن مقدس» ساخته‌ یورگوس لانتیموس ــ توانسته […]

❖ وقتی بقا از انسانیت پیشی می‌گیرد

نگاهی به فیلم «نه»

فیلم «نه» ساخته‌ شاهین رشیدی، با طرح پرسشی بنیادین آغاز می‌شود؛ برای جاودانه شدن تا کجا حاضری پیش بروی؟ و بهای این جاودانگی چیست؟ این فیلم که هم‌اکنون به صورت اکران آنلاین فیلم سینمایی «۹» در پلتفرم فیلم‌نت در دسترس مخاطبان است، این پرسش را از همان لحظه اول مقابل چشم می‌گذارد. پرسشی که نه‌تنها […]

سه ماه تا جشنواره چهل و چهارم فیلم فجر

به گزارش سینماخانه؛ در فاصله حدود سه ماه تا برگزاری چهل وچهارمین جشنواره فیلم فجر سرانجام فراخوان این دوره نیز منتشر شد تا قطار جشنواره رسماً شروع به حرکت نماید. دبیری این دوره نیز همچون سال گذشته بر عهده منوچهر شاهسواری است تا این تهیه کننده و مدیر فرهنگی کهنه کار بار دیگر هدایت مهم […]

گزارش تصویری نمایش «جاده قرمز»

مادران کوهستان، لالایی ها در آستانه فراموشی

باشگاه همصدا در راستای شناسایی و پرورش استعدادهای بومی سراسر کشور افتتاح شد

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme